تفسیر آیهٔ ۱۶۵ سورهٔ نساء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و نقطهٔ اشتراکِ همهٔ آنان این است که فرستادگانی مژده‌بخش به پاداش الهی و بیم‌دهنده از عذاب او هستند؛ خداوند آنان را برای تمام‌کردن حجت بر مردم فرستاد تا آنچه را در آخرت و دنیایشان سودمند یا زیان‌بار است بیان کنند، تا پس از آمدنِ پیامبران، برای مردم در برابر خدا حجّت و بهانه‌ای باقی نماند.

خدای متعال می‌فرماید: « رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ» (پیامبرانی که بشارت‌بخش و بیم‌دهنده‌اند). این سه واژه سه حال (قید حالت) هستند، یا اینکه واژهٔ نخستْ حال و دو واژهٔ بعد صفتِ آن می‌باشند. و پیش از این، بحث کامل دربارهٔ معنای فرستادن پیامبران، اتمام حجت از سوی خدا بر مردم، و اینکه عقل به‌تنهایی انسان را از بعثتِ پیامبران به همراه شریعت‌های الهی بی‌نیاز نمی‌کند، در ذیل سخن خدای متعال: « كٰانَ النّٰاسُ أُمَّهً وٰاحِدَهً» (بقره: ۲۱۳) در جلد دوم همین کتاب گذشت.

خدای متعال می‌فرماید: «وَ كٰانَ اللّٰهُ عَزِيزاً حَكِيماً» (و خداوند همواره شکست‌ناپذیر و سنجیده‌کار است). و چون عزت و حکمتِ مطلق از آنِ اوست، محال است کسی با دلیل و برهان بر او چیره شود، بلکه حجتِ رسا و قاطع تنها برای اوست؛ چنان‌که خدای متعال می‌فرماید: « قُلْ فَلِلّٰهِ الْحُجَّهُ الْبٰالِغَهُ» (بگو: پس حجتِ رسا ویژهٔ خداست):

(انعام: ۱۴۹).