تفسیر آیهٔ ۳۹ سورهٔ دخان

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و عبارت « وَ لٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ » (ولی بیشترشان نمی‌دانند)، سرزنشی بر آنان به سبب نادانی‌شان است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۸ و ۳۹ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ مٰا خَلَقْنَا السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ وَ مٰا بَيْنَهُمٰا لاٰعِبِينَ مٰا خَلَقْنٰاهُمٰا إِلاّٰ بِالْحَقِّ وَ لٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ »؛ (و ما آسمان‌ها و زمین و آنچه را میان آن دو است، به بازیچه نیافریدیم. ما آن دو را جز به حق نیافریدیم، ولی بیشترشان نمی‌دانند). ضمیر تثنیه در عبارت « وَ مٰا بَيْنَهُمٰا » (آنچه میان آن دو است) به دو جنسِ آسمان‌ها و زمین بازمی‌گردد و به همین دلیل به صورت جمع نیامده است. حرف «باء» در عبارت « بِالْحَقِّ » برای ملابست (همراهی و آمیختگی) است؛ یعنی ما آن دو را نیافریدیم مگر آنکه با حق همراه و آمیخته باشند. برخی نیز جایز دانسته‌اند که باء برای سببیت (علت‌آوری) باشد؛ یعنی ما آن دو را به هیچ سببی نیافریدیم مگر به سببِ حق، که همان ایمان، اطاعت، رستاخیز و پاداش و کیفر است؛ اما پوشیده نیست که این معنا دور از ذهن است.

مضمون این دو آیه، برهانی روشن بر اثبات معاد است؛ و بیانِ این برهان چنین است: اگر فراتر از این جهان، جهانی پایدار و ماندگار وجود نداشت، بلکه خداوند همواره چیزهایی را پدید می‌آورد و سپس نابود می‌کرد، و دوباره پدیده‌های دیگری می‌آفرید و نابود می‌ساخت، و این یکی را زنده می‌کرد و سپس می‌میراند و دیگری را حیات می‌بخشید و این روند پیوسته تکرار می‌شد، در کار خویش بازیگر و بیهوده‌کار می‌بود؛ در حالی که بازی و بیهوده‌کاری برای خدای متعال محال است. بنابراین، کار او حق است و هدفی درست دارد؛ پس جهانِ دیگری هست که ماندگار و جاودان است و همهٔ موجودات به سوی آن انتقال می‌یابند، و آنچه در این جهانِ مادی، گذرا و نابودشدنی است، مقدمه‌ای برای انتقال به آن جهان به شمار می‌رود، و آن همان زندگی آخرت است.

ما سخن دربارهٔ این برهان را در تفسیر آیهٔ ۱۶ سورهٔ انبیاء (انبیاء: ۱۶) و آیهٔ ۲۷ سورهٔ ص (ص: ۲۷) به تفصیل آورده‌ایم، پس به آنجا مراجعه شود.