وَجَعَلۡنَا مِنۡهُمۡ أَئِمَّةٗ يَهۡدُونَ بِأَمۡرِنَا لَمَّا صَبَرُواْۖ وَكَانُواْ بِـَٔايَٰتِنَا يُوقِنُونَ
و از میان آنان پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‌کردند، از آن رو که شکیبایی ورزیدند و به آیات ما یقین داشتند.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۲۳ و ۲۴ با هم
این دو آیه از رحمتِ گسترده‌شده به واسطهٔ تورات، این حقیقت را دربردارد که تورات فی‌نفسه هدایتی است که پیروانش را به سوی حق راه می‌نماید، و اینکه در دامن تربیتِ خود انسان‌هایی را پروراند که خداوند آنان را برای امامت برگزید و در نتیجه به فرمان او هدایت می‌کردند؛ بنابراین تورات هم برای عمل‌کردن به آن مایۀ برکت است و هم پس از عمل، ثمره و برکت دارد.
تفسیر آیهٔ ۲۴ سورهٔ سجده، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۲۶۶ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/32/24/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ جَعَلْنٰا مِنْهُمْ أَئِمَّهً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا لَمّٰا صَبَرُوا وَ كٰانُوا بِآيٰاتِنٰا يُوقِنُونَ » (و از میان آنان پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‌کردند، هنگامی که شکیبایی ورزیدند و به آیات ما یقین داشتند)؛ یعنی و از بنی‌اسرائیل پیشوایانی قرار دادیم که مردم را به فرمان ما هدایت کنند، و آنان را تنها هنگامی پیشوایان هدایتگرِ مردم گماردیم که در راه دین شکیبایی ورزیدند و پیش از آن همواره به آیات ما یقین داشتند.
و پیش از این، بحث دربارهٔ معنای امامت و هدایتگریِ امام به امر خدا در تفسیر این سخنِ الهی گذشت:
«قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً» (فرمود: همانا من تو را برای مردم پیشوا قرار می‌دهم؛ بقره: ۱۲۴) و سخن دیگرش: «وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّهً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا» (و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‌کردند؛ انبیاء: ۷۳) و دیگر موارد مناسب.