تفسیر آیهٔ ۸ سورهٔ بینه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « جَزٰاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ -إلي قوله- ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ » (پاداش آنان نزد پروردگارشان... این پاداش برای کسی است که از پروردگارش پروا داشته باشد). «عَدْن» به معنای استقرار و پایداری است؛ ازاین‌رو «جَنّات عَدْن» یعنی بهشت‌های جاودان و همیشگی. توصیف این باغ‌ها با عبارتِ « خٰالِدِينَ فِيهٰا أَبَداً » (جاودانه و همیشگی در آن می‌مانند)، تأکیدی است بر همان معنایی که نام «عدن» بر آن دلالت دارد.

و سخن خدای متعال که: « رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ » (خداوند از آنان خشنود است)؛ رضایت از سوی خدای متعال، صفتِ فعل است (صفتی که از کار خدا انتزاع می‌شود، نه از ذات او) و مصداق عینی‌اش همان پاداشی است که در برابر ایمان و عمل شایسته‌شان به آنان ارزانی داشته است.

و این سخن پروردگار که: « ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ » (این پاداش برای کسی است که از پروردگارش پروا کند)، نشانه و معیاری تعیین‌شده برای رسیدن به سعادت در سرای آخرت است؛ و خدای متعال فرموده است:

«إِنَّمٰا يَخْشَي اللّٰهَ مِنْ عِبٰادِهِ الْعُلَمٰاءُ» (تنها بندگان دانای خدا از او پروا دارند؛ فاطر: ۲۸). بنابراین، معرفت و شناخت خداوند، پروای از او را در پی دارد، و پروای از خداوند، ایمان به او یعنی پایبندی قلبی به پروردگاری و یکتایی‌اش را همراه می‌آورد، و سپس عمل شایسته از آن پدید می‌آید.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۸ با هم

بدان که مفسران در تفسیر واژگان و عبارات این آیات اختلاف‌نظرهای شدید و سخنان بسیاری دارند که پرداختن به آن‌ها سودی ندارد؛ هر کس خواهان آگاهی از آن‌هاست، باید به کتاب‌های مفصل رجوع کند. ادامه در متن کامل