تفسیر آیهٔ ۱ سورهٔ طور

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ الطُّورِ » («سوگند به کوه طور»)؛ گفته شده است: «طور» مطلقِ کوه است، اما کاربرد آن بیشتر در کوهی غلبه یافته است که خداوند بر فراز آن با موسی (ع) سخن گفت. مناسب‌تر آن است که مقصود در این آیه، همان کوه موسی (ع) باشد؛ خدای متعال به آن سوگند یاد کرده، زیرا آن را تقدیس نموده و پربرکت گردانیده است، همان‌گونه که در سخن خود: «وَ طُورِ سِينِينَ» (تین: ۲: «و سوگند به طور سینا») بدان سوگند خورده، و فرموده است: «وَ نٰادَيْنٰاهُ مِنْ جٰانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ» (مریم: ۵۲: «و او را از سمت راستِ [کوه] طور ندا دادیم»)، و در خطاب به موسی (ع) فرمود:

«فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوٰادِ الْمُقَدَّسِ طُويً» (طه: ۱۲: «کفش‌هایت را بیرون آور که تو در وادیِ مقدّس طُویٰ هستی»)، و فرمود: «نُودِيَ مِنْ شٰاطِئِ الْوٰادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَهِ الْمُبٰارَكَهِ مِنَ الشَّجَرَهِ» (قصص: ۳۰: «از کرانهٔ راست آن وادی، در آن جایگاهِ پربرکت، از آن درخت ندا داده شد»).

و گفته شده است: مقصود، مطلق کوه است که خدای متعال به آن سوگند یاد کرده، به‌خاطر انواع نعمت‌هایی که در آن به ودیعت نهاده است؛ خدای متعال می‌فرماید: «وَ جَعَلَ فِيهٰا رَوٰاسِيَ مِنْ فَوْقِهٰا وَ بٰارَكَ فِيهٰا» (حم سجده: ۱۰: «و در آن، از فرازش کوه‌هایی استوار قرار داد و در آن برکت نهاد»).

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ و ۲ با هم

در تفسیر قمی دربارهٔ این سخن خدای متعال: « وَ الطُّورِ وَ كِتٰابٍ مَسْطُورٍ » (سوگند به طور و کتاب نگاشته‌شده) آمده است: طور، کوهی در سیناست.