تفسیر آیهٔ ۵۲ سورهٔ مریم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ نٰادَيْنٰاهُ مِنْ جٰانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ وَ قَرَّبْنٰاهُ نَجِيًّا » (و او را از سمت راستِ کوه طور ندا دادیم و برای رازگویی نزدیکش ساختیم). کلمهٔ «الأيمن» (سمت راست) صفت برای «جانب» است؛ یعنی سمت راستِ کوه طور. و در کتاب مجمع‌البیان آمده است: «النجي» به معنای مناجات‌کننده و هم‌راز است، مانند «جلیس» (هم‌نشین) و «ضجیع» (هم‌بالین).

پیداست که نزدیک‌ساختن آن حضرت (ع) تقربی معنوی بود، هرچند این موهبت الهی در مکانی مشخص یعنی کوه طور رخ داد و سخن‌گفتن با او در همان‌جا صورت گرفت. نمونهٔ ملموس و حسی‌اش این است که سروری والامقام، بندهٔ فروتن خود را بخواند و او را به جایگاه نشستن خویش چنان نزدیک کند که هم‌راز او گردد و با وی نجوا کند؛ در چنین جایگاهی، بنده به مقامی دست می‌یابد که دیگران را بدان راهی نیست.