تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ طور

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

نکره آمدنِ « كِتٰابٍ » (کتابی [شگرف]) برای اشاره به این است که از شناساندن بی‌نیاز است؛ بنابراین نکره‌ای است که بر شناخته‌بودن و عظمت دلالت دارد و معرفه‌بودن را در پی می‌آورد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲ و ۳ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ كِتٰابٍ مَسْطُورٍ فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ » («سوگند به کتابی نگاشته‌شده، در صفحه‌ای سرگشاده»)؛ گفته شده است: «رَقّ» مطلقِ هر آن چیزی است که در آن می‌نویسند، و گفته شده: همان ورقه (کاغذ) است، و گفته شده: ورقه‌ای است که از پوست برگرفته شده باشد؛ و «نَشْر» همان گستردن و پراکندن است.

و دربارهٔ مقصود از این کتاب گفته شده است: آن، لوح محفوظ است که خداوند آنچه را بوده و آنچه را خواهد بود و آنچه رخ می‌دهد در آن نوشته است و فرشتگان آسمان آن را می‌خوانند؛ و گفته شده است: مقصود از آن، نامه‌های اعمال است که فرشتگانِ نگه‌بان اعمال آن را می‌خوانند؛ و گفته شده است: آن، قرآن است که خداوند در لوح محفوظ نگاشته است؛ و گفته شده است: آن، تورات است که بر پوست نوشته می‌شد و برای خواندن گشوده می‌گشت.

و با توجه به آیهٔ پیشین، مناسب‌ترین دیدگاه همان نظرِ پایانی است.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ و ۲ با هم

در تفسیر قمی دربارهٔ این سخن خدای متعال: « وَ الطُّورِ وَ كِتٰابٍ مَسْطُورٍ » (سوگند به طور و کتاب نگاشته‌شده) آمده است: طور، کوهی در سیناست.