وَجَحَدُواْ بِهَا وَٱسۡتَيۡقَنَتۡهَآ أَنفُسُهُمۡ ظُلۡمٗا وَعُلُوّٗاۚ فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُفۡسِدِينَ
و با آنکه در دل بدان یقین داشتند، از سر ستم و برتری‌جویی انکارش کردند؛ پس بنگر که فرجام تباهکاران چگونه بود!
تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ نمل، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۳۴۶ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/27/14/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ جَحَدُوا بِهٰا وَ اسْتَيْقَنَتْهٰا أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا » تا آخر آیه (و با آنکه در دل بدان یقین داشتند، از روی ستم و سرکشی انکارش کردند). راغب می‌گوید:
«الجحد نفي ما في القلب إثباته و إثبات ما في القلب نفيه»؛ جَحد عبارت است از انکارِ آنچه در دلْ ثابت است، و اثباتِ آنچه در دلْ نفی شده است. (پایان سخن راغب). و «استیقان» و «ایقان» هر دو به یک معنا (یقین داشتن) هستند.