وَقَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَعۡلَمُونَ لَوۡلَا يُكَلِّمُنَا ٱللَّهُ أَوۡ تَأۡتِينَآ ءَايَةٞۗ كَذَٰلِكَ قَالَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِم مِّثۡلَ قَوۡلِهِمۡۘ تَشَٰبَهَتۡ قُلُوبُهُمۡۗ قَدۡ بَيَّنَّا ٱلۡأٓيَٰتِ لِقَوۡمٖ يُوقِنُونَ
و نادانان گفتند: «چرا خدا با ما سخن نمیگوید یا معجزهای برای ما نمیآید؟» کسانی هم که پیش از آنان بودند سخنی مانند سخن اینان گفتند؛ دلهایشان به هم شبیه است. به راستی ما نشانهها را برای گروهی که یقین میورزند، روشن ساختهایم.
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۱۸ و ۱۱۹ با هم
خدای متعال میفرماید: «قَدْ بَيَّنَّا الْآيٰاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ» (به راستی نشانهها را برای گروهی که اهل یقیناند روشن کردهایم). این جمله پاسخی به سخن نادانان است؛ مقصود این است که نشانهها و معجزاتی که میطلبند، آورده شده و روشنگر است، اما جز گروهی که به آیات خدا یقین میآورند، کسی از آنها بهرهمند نمیشود. ولی این نادانان، دلهایشان در پردهٔ جهل پوشیده مانده و به آفتهای تعصب و عناد دچار گشته است؛ و نشانهها هرگز گروهی را که اهل فهم و دانش نیستند بینیاز نمیکند. از همینجا علت توصیف آنان به «ندانستن» روشن میشود. سپس این حقیقت را با متوجه ساختن خطاب به پیامبر خدا (ص) تأیید کرد و گوشزد فرمود که او به حق، از سوی پروردگار مژدهبخش و بیمرسان فرستاده شده است؛ تا خاطرش آسوده باشد و بداند که اینان اهل دوزخاند، چنین فرجامی بر آنان ثبت شده و هیچ امیدی به هدایت و نجاتشان نیست.
تفسیر آیهٔ ۱۱۸ سورهٔ بقره، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱، صفحهٔ ۲۶۳ تا ۲۶۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/2/118/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: «وَ قٰالَ الَّذِينَ لاٰ يَعْلَمُونَ» (و کسانی که نادانند گفتند...)؛ منظور از اینان، مشرکانِ غیرِ اهل کتاباند. گواه بر این معنا، تقابل گذشته در این سخن خدای متعال است: «وَ قٰالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصٰارىٰ عَلىٰ شَيْءٍ، وَ قٰالَتِ النَّصٰارىٰ لَيْسَتِ الْيَهُودُ عَلىٰ شَيْءٍ، وَ هُمْ يَتْلُونَ الْكِتٰابَ كَذٰلِكَ، قٰالَ الَّذِينَ لاٰ يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ» (بقره: ۱۱۳؛ و یهودیان گفتند: مسیحیان بر هیچ آیین درستی نیستند، و مسیحیان گفتند: یهودیان بر هیچ آیین درستی نیستند، با آنکه کتاب آسمانی را میخوانند؛ نادانان نیز همانندِ سخنشان سخن گفتند...). در آن آیه، اهل کتاب را به سبب گفتارشان به مشرکان و کافران عرب ملحق ساخت، و در این آیه، مشرکان و کافران را به اهل کتاب پیوند زد و فرمود: «وَ قٰالَ الَّذِينَ لاٰ يَعْلَمُونَ لَوْ لاٰ يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ أَوْ تَأْتِينٰا آيَةٌ، كَذٰلِكَ قٰالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ» (و نادانان گفتند: چرا خدا با ما سخن نمیگوید یا برای ما نشانهای نمیآید؟ پیشینیانِ آنان نیز همانندِ سخنشان را گفتند)؛ و مراد از پیشینیان، اهل کتاب و در میانشان بهویژه یهودیاناند، زیرا آنان نیز چنین درخواستهایی از پیامبر خدا موسی (ع) داشتند. بنابراین، آنان و کافران در اندیشهها و باورهایشان همگوناند؛ اینان همان را میگویند که آنان گفتند و برعکس، «تَشٰابَهَتْ قُلُوبُهُمْ»؛ دلهایشان به یکدیگر همانند است.