تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ اعلی

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « اَلَّذِي خَلَقَ فَسَوّٰي »؛ «آفرینشِ شیء» (خلق) گرد آوردن اجزای آن است، و «متناسب‌سازیِ آن» (تسویه) یعنی هماهنگ ساختن اجزایش، به گونه‌ای که هر جزئی در جای شایستهٔ خود قرار گیرد و حقش داده شود؛ مانند قرار گرفتن هر عضو از اعضای انسان در موضعی که با آن تناسب دارد.

آفرینش و متناسب‌سازی، هرچند به صورت مطلق آمده‌اند، اما فقط مخلوقاتی را در بر می‌گیرند که در آن‌ها ترکیب یا شائبه‌ای از ترکیب وجود داشته باشد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲ تا ۵ با هم

این آیه تا پایان چهار آیه، تدبیر الهی را توصیف می‌کند و برهانی بر ربوبیتِ مطلقِ خدای متعال است. ادامه در متن کامل

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۳ با هم

و در تفسیر قمی دربارهٔ آیهٔ « سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَي » (نام پروردگار والایت را به پاکی یاد کن) آمده است: فرمود: بگو «سبحان ربی الأعلی» (پاک و منزه است پروردگار والای من). و دربارهٔ آیهٔ « اَلَّذِي خَلَقَ فَسَوّٰي وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَديٰ » (همان که آفرید و هماهنگ ساخت، و همان که اندازه نهاد و هدایت کرد) فرمود: موجودات را با تقدیر نخستین مقدر فرمود، سپس هر کس را که بخواهد به سوی آن هدایت کرد.