تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ عبس

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

« مُطَهَّرَهٍ » یعنی پاکیزه از آلودگی باطل، سخن بیهوده، شک و تناقض. خدای متعال می‌فرماید: «لاٰ يَأْتِيهِ الْبٰاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لاٰ مِنْ خَلْفِهِ» (هیچ باطلی نه از پیشِ رو و نه از پشتِ سر به سویش نمی‌آید؛ حم‌السجده: ۴۲)، و می‌فرماید: «إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ وَ مٰا هُوَ بِالْهَزْلِ» (بی‌گمان آن سخنی قاطع و جداکننده [میان حق و باطل] است و شوخی و بیهوده نیست؛ طارق: ۱۴)، و می‌فرماید: «ذٰلِكَ الْكِتٰابُ لاٰ رَيْبَ فِيهِ» (آن کتابی است که هیچ تردیدی در آن نیست؛ بقره: ۲)، و می‌فرماید: «وَ لَوْ كٰانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلاٰفاً كَثِيراً» (و اگر از سوی غیر خدا می‌بود، قطعاً در آن ناسازگاری و اختلافی بسیار می‌یافتند؛ نساء: ۸۲).

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۳ و ۱۴ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَهٍ مَرْفُوعَهٍ مُطَهَّرَهٍ » (در صحیفه‌هایی گرامی، بلندمرتبه و پاکیزه). در مجمع‌البیان آمده است: «صُحُف» جمع «صحیفه» است، و عرب به هر چیزی که در آن نوشته شده باشد صحیفه می‌گوید، همان‌گونه که آن را کتاب نیز می‌نامد، خواه پوست نازک (رَقّ) باشد یا غیر آن؛ پایان سخن طبرسی.

و فرمودهٔ او: « مُكَرَّمَهٍ » یعنی ارجمند و گرامی؛ و فرمودهٔ او: « مَرْفُوعَهٍ » یعنی بلندمرتبه نزد خداوند؛ و فرمودهٔ او:

تفسیر آیه‌های ۱۱ تا ۱۶ با هم

معنای آیات این است که قرآن پندی است نگاشته‌شده در صحیفه‌های متعدد و گرامی که مقامی بلند دارد و از هر آلودگی و ناپاکی پاکیزه است؛ صحیفه‌هایی در دست سفیرانی از فرشتگان که به سبب پاکیِ ذاتشان نزد پروردگارشان ارجمندند و به خاطر کردار نیکشان در پیشگاه خدای متعال نیکوکار شمرده می‌شوند. ادامه در متن کامل