تفسیر آیهٔ ۱۳ سورهٔ عبس

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و عبارتِ « فِي صُحُفٍ » خبری بعد از خبر دیگر برای «إنّ» است، و ظاهر آن نشان می‌دهد که قرآن در صحیفه‌هایی متعدد به دست فرشتگان وحی نگاشته شده است. این نکته سخن کسانی را ضعیف می‌سازد که گفته‌اند مقصود از صحف، «لوح محفوظ» است؛ چراکه در کلام خدای متعال هرگز واژهٔ «صحف» و نه «کتب» و نه «الواح» به صیغهٔ جمع بر لوح محفوظ به کار نرفته است. و در ضعف مانند آن است این سخن که مراد از صحف، کتاب‌های پیامبران گذشته باشد؛ چراکه با ظاهرِ این کلامِ الهی سازگار نمی‌افتد:

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۳ و ۱۴ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَهٍ مَرْفُوعَهٍ مُطَهَّرَهٍ » (در صحیفه‌هایی گرامی، بلندمرتبه و پاکیزه). در مجمع‌البیان آمده است: «صُحُف» جمع «صحیفه» است، و عرب به هر چیزی که در آن نوشته شده باشد صحیفه می‌گوید، همان‌گونه که آن را کتاب نیز می‌نامد، خواه پوست نازک (رَقّ) باشد یا غیر آن؛ پایان سخن طبرسی.

و فرمودهٔ او: « مُكَرَّمَهٍ » یعنی ارجمند و گرامی؛ و فرمودهٔ او: « مَرْفُوعَهٍ » یعنی بلندمرتبه نزد خداوند؛ و فرمودهٔ او:

تفسیر آیه‌های ۱۱ تا ۱۶ با هم

معنای آیات این است که قرآن پندی است نگاشته‌شده در صحیفه‌های متعدد و گرامی که مقامی بلند دارد و از هر آلودگی و ناپاکی پاکیزه است؛ صحیفه‌هایی در دست سفیرانی از فرشتگان که به سبب پاکیِ ذاتشان نزد پروردگارشان ارجمندند و به خاطر کردار نیکشان در پیشگاه خدای متعال نیکوکار شمرده می‌شوند. ادامه در متن کامل