تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ مدثر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « قُمْ فَأَنْذِرْ » (برخیز و بیم‌ده!). ظاهر عبارت آن است که مراد، فرمان به بیم‌دادن است بدون توجه به اینکه چه کسی بیم داده می‌شود؛ پس معنا چنین خواهد بود: کارِ انذار و هشدار را انجام بده. برخی نیز گفته‌اند مفعول این فعل حذف شده و در تقدیر «أنذر عشيرتك الأقربين» (خویشاوندان نزدیکت را بیم‌ده) است، زیرا با آغاز دعوت تناسب دارد، همان‌گونه که در سورهٔ شعراء آمده است.

و دیگران گفته‌اند مفعولِ حذف‌شده عام است و همهٔ مردم را شامل می‌شود؛ به دلیل این سخن الهی: «وَ مٰا أَرْسَلْنٰاكَ إِلاّٰ كَافَّهً لِلنّٰاسِ» (سبأ: ۲۸؛ و ما تو را جز برای همهٔ مردم نفرستادیم).

و با آنکه بیم‌دادن و نویدبخشیدن در رساندنِ کامل دعوت همواره همراه و ناگسستنی‌اند، در اینجا از بشارت یادی نشده است؛ زیرا این سوره از سوره‌هایی است که در آغاز دعوت نازل شده و در آن روزگار، بیم‌دادن جنبهٔ غالب را داشته است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۵ با هم

[پیامبر] فرمود: «مدتی در حِرا به اعتکاف و خلوت نشستم؛ چون دوران خلوتم پایان یافت، ندایی شنیدم. ادامه در متن کامل