وَقَالُواْ هَٰذِهِۦٓ أَنۡعَٰمٞ وَحَرۡثٌ حِجۡرٞ لَّا يَطۡعَمُهَآ إِلَّا مَن نَّشَآءُ بِزَعۡمِهِمۡ وَأَنۡعَٰمٌ حُرِّمَتۡ ظُهُورُهَا وَأَنۡعَٰمٞ لَّا يَذۡكُرُونَ ٱسۡمَ ٱللَّهِ عَلَيۡهَا ٱفۡتِرَآءً عَلَيۡهِۚ سَيَجۡزِيهِم بِمَا كَانُواْ يَفۡتَرُونَ
و به پندار باطل خویش گفتند: «اینها چهارپایان و زراعتی ممنوع است و جز کسی که ما بخواهیم نباید از آن بخورد»؛ و چهارپایانی [بودند] که سوارشدن بر پشت آنها حرام گشته بود، و چهارپایانی که [هنگام ذبح] نام خدا را بر آنها نمیبردند، و همهٔ اینها را به دروغ به خدا نسبت میدادند. بهزودی [خداوند] آنان را به سزای افتراهایی که میبستند جزا خواهد داد.
تفسیر آیهٔ ۱۳۸ سورهٔ انعام، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۷، صفحهٔ ۳۶۱ تا ۳۶۸ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/6/138/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ قٰالُوا هٰذِهِ أَنْعٰامٌ وَ حَرْثٌ حِجْرٌ » (و گفتند: این چهارپایان و کشتزاری ممنوع است...) تا پایان آیه. «حِجر» با کسرهٔ حاء، به معنای منع و بازداری است و سخنِ بعد از آن، یعنی: « لاٰ يَطْعَمُهٰا إِلاّٰ مَنْ نَشٰاءُ » (از آن نمیخورد مگر کسی که ما بخواهیم)، آن را تفسیر میکند؛ یعنی این چهارپایان و کشتزار حرام و ممنوع است، مگر برای کسی که بخواهیم به او اجازه دهیم،
و روایت شده است: آنان اینها را برای خدایانشان تقدیم میکردند، و به پندارِ خود، خوردنِ آن را جز برای مردانی که به خدایانشان خدمت میکردند روا نمیدانستند، نه زنان.
و سخنِ خداوند که: « وَ أَنْعٰامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُهٰا » (و چهارپایانی که پشتهایشان حرام شده است)، یعنی و گفتند: اینها چهارپایانی هستند که پشتهایشان حرام شده، یا [در تقدیر است که:] و آنان چهارپایانی داشتند که پشتهایشان حرام شده بود. و اینها همان سائبه، بحیره و حامی هستند که خدای متعال آنها را در این سخن خود نفی فرمود: «مٰا جَعَلَ اللّٰهُ مِنْ بَحِيرَهٍ وَ لاٰ سٰائِبَهٍ وَ لاٰ وَصِيلَهٍ وَ لاٰ حٰامٍ وَ لٰكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَي اللّٰهِ الْكَذِبَ وَ أَكْثَرُهُمْ لاٰ يَعْقِلُونَ» (مائده: ۱۰۳؛ خداوند هیچ بحیره و سائبه و وصیله و حامیای قرار نداده است، ولی کسانی که کفر ورزیدند بر خدا دروغ میبندند و بیشترشان تعقل نمیکنند). و گفته شده: مقصود، برخی از اینهاست؛ بر پایهٔ اختلافی که پیشتر در معنای آنها در تفسیر آیهٔ سورهٔ مائده گذشت.
و سخن پروردگار که میفرماید: « وَ أَنْعٰامٌ لاٰ يَذْكُرُونَ اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهَا » (و چهارپایانی که نام خدا را بر آنها نمیبرند)، یعنی «و برای آنان چهارپایانی است که...». و اینها همان چهارپایانی بودند که هنگام ذبح، نام بتها را بر آنها میبردند و نه نام خدا را. برخی هم گفتهاند: آنها چهارپایانی بودند که در سفر حج بر آنها سوار نمیشدند، و برخی گفتهاند:
چهارپایانی بودند که نام خدا را نه هنگام ذبح بر آنها میبردند و نه در هیچ کار دیگری از کارهای مربوط به آنها؛ و معنای آیه روشن است.
بحث روایی
و در همان کتاب دربارهٔ سخن خدای متعال که میفرماید: « وَ قٰالُوا هٰذِهِ أَنْعٰامٌ وَ حَرْثٌ حِجْرٌ » (و گفتند: اینها چهارپایان و کشتزاری ممنوع است - انعام: ۱۳۸) آمده است: «حِجر» به معنای حرام و ممنوع است.