وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا نُوحٗا وَإِبۡرَٰهِيمَ وَجَعَلۡنَا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا ٱلنُّبُوَّةَ وَٱلۡكِتَٰبَۖ فَمِنۡهُم مُّهۡتَدٖۖ وَكَثِيرٞ مِّنۡهُمۡ فَٰسِقُونَ
و به یقین ما نوح و ابراهیم را فرستادیم و در میان فرزندان آن دو، پیامبری و کتاب قرار دادیم؛ پس برخی از آنان راهیافتهاند و بسیاری از آنان نافرماناند.
تفسیر آیهٔ ۲۶ سورهٔ حدید، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۹، صفحهٔ ۱۷۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/57/26/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ لَقَدْ أَرْسَلْنٰا نُوحاً وَ إِبْرٰاهِيمَ وَ جَعَلْنٰا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّهَ وَ الْكِتٰابَ فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فٰاسِقُونَ » (و به یقین، نوح و ابراهیم را فرستادیم و در میان فرزندان آن دو پیامبری و کتاب نهادیم؛ پس برخی از آنان راهیافتهاند و بسیاری از ایشان نافرمانند). این آیه آغازِ اشاره به این واقعیت است که هدایتپذیری و فسق (نافرمانی)، در میان امتهای گذشته نیز تا به امروز جریان داشته است؛ بنابراین هیچ امتی نبوده که همهٔ افرادش صالح شده باشند، بلکه همواره بسیاری از آنان فاسق و نافرمان بودهاند.
و ضمیر « فَمِنْهُمْ » و « فَمِنْهُمْ » به ذریه (فرزندان و نسل) بازمیگردد و باقیِ آیه روشن است.