تفسیر آیهٔ ۹ سورهٔ طور

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

«مَوْر» — چنان‌که در مجمع‌البیان آمده است — رفت‌وآمد و چرخش و اضطراب پی‌درپیِ چیزی است، همان‌گونه که دود در هوا موج می‌زند و سپس ناپدید می‌شود؛ و سخن راغب نیز به همین معنا نزدیک است که می‌گوید: «مور، جریانِ سریع و حرکت شتابان است».

و در هر حال، در این تعبیر اشاره‌ای است به درهم‌پیچیده‌شدنِ جهان آسمان‌ها، چنان‌که خدای متعال در جای‌جای کلام خویش از آن یاد کرده است؛ مانند این فرموده: «إِذَا السَّمٰاءُ انْفَطَرَتْ وَ إِذَا الْكَوٰاكِبُ انْتَثَرَتْ» (انفطار: ۲)؛ «آن‌گاه که آسمان بشکافد و آن‌گاه که ستارگان پراکنده شوند»، و این فرمودهٔ او:

«يَوْمَ نَطْوِي السَّمٰاءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ» (انبیاء: ۱۰۴)؛ «روزی که آسمان را در هم می‌پیچیم، چون درهم‌پیچیدنِ طومار بر نوشته‌ها»، و این سخن او: «وَ السَّمٰاوٰاتُ مَطْوِيّٰاتٌ بِيَمِينِهِ» (زمر: ۶۷)؛ «و آسمان‌ها با دست قدرت او درهم‌پیچیده‌اند».

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۹ و ۱۰ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « يَوْمَ تَمُورُ السَّمٰاءُ مَوْراً وَ تَسِيرُ الْجِبٰالُ سَيْراً »؛ (روزی که آسمان به‌شدت درهم‌پیچد و بجوشد، و کوه‌ها به‌شتاب روان شوند). این آیه ظرفِ زمانی است برای این سخن الهی: « إِنَّ عَذٰابَ رَبِّكَ لَوٰاقِعٌ » (به‌راستی عذاب پروردگارت فرودآمدنی است).