تفسیر آیهٔ ۱۶ سورهٔ فصلت

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَأَرْسَلْنٰا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيّٰامٍ نَحِسٰاتٍ » (پس بر آنان تندبادی بسیار سرد و پرغرّش در روزهایی شوم فرستادیم...). «صرصر» را به بادی بسیار سوزان و مسموم، بادی بسیار سرد، و نیز بادی پرصدا تفسیر کرده‌اند که شدت صدا لازمه وزشِ پرشتاب و سهمگین آن است. و واژه «نَحِسات» با کسر حاء، صفت مشبهه از «نَحِسَ يَنْحَسُ نَحْساً» و نقطه مقابل «سعد» (خجستگی) است؛ ازاین‌رو «روزهای نحس» همان روزهای شوم و نامبارک است.

و گفته شده است: «أَيَّامٍ نَحِسَاتٍ» یعنی روزهای پر از خاک و غباری که در آن هیچ‌کس دیگری را نمی‌دید؛ و گواه این معنا سخن خدای متعال در سوره احقاف است: «فَلَمّٰا رَأَوْهُ عٰارِضاً مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قٰالُوا هٰذٰا عٰارِضٌ مُمْطِرُنٰا بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ رِيحٌ فِيهٰا عَذٰابٌ أَلِيمٌ» (احقاف: ۲۴؛ پس چون آن [عذاب] را به صورت ابری روآورنده به دره‌هایشان دیدند، گفتند: این ابری باران‌زاست برای ما! [نه،] بلکه این همان چیزی است که به شتاب می‌خواستید؛ بادی است که در آن عذابی دردناک نهفته است).

و سخن خداوند که: « وَ هُمْ لاٰ يُنْصَرُونَ » (و یاری نمی‌شوند)، یعنی نه رهایی‌بخشی هست که نجاتشان دهد و نه شفاعت‌کننده‌ای که برایشان شفاعت کند.

و باقی آیه روشن است.