فَلَمۡ يَكُ يَنفَعُهُمۡ إِيمَٰنُهُمۡ لَمَّا رَأَوۡاْ بَأۡسَنَاۖ سُنَّتَ ٱللَّهِ ٱلَّتِي قَدۡ خَلَتۡ فِي عِبَادِهِۦۖ وَخَسِرَ هُنَالِكَ ٱلۡكَٰفِرُونَ
اما هنگامی که عذاب سخت ما را دیدند، دیگر ایمانشان سودی به حالشان نداشت؛ [این] سنّتِ الهی است که همواره در میان بندگانش جاری بوده است، و آنجا بود که کافران زیانکار شدند.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۷۹ تا ۸۵ با هم
این آیات، بازگشتِ دوباره و دوباره به یادآوریِ برخی از نشانه‌های توحید است؛ و نیز توجه دادنِ آنان به عبرت گرفتن از سرگذشت امت‌های گذشته و نابودشده، و سنّت جاری خداوند در میان آنان: سنّتی که با فرستادن پیامبران به سویشان و سپس داوری میان پیامبران و آنان رقم می‌خورد و سرانجام به زیانکاریِ کافرانشان می‌انجامد؛ و سوره در همین‌جا پایان می‌یابد. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۸۵ سورهٔ غافر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۳۵۵ تا ۳۵۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/40/85/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمٰانُهُمْ لَمّٰا رَأَوْا بَأْسَنٰا » (غافر: ۸۵) تا پایان آیه؛ «ولی هنگامی که عذاب سخت ما را دیدند، ایمانشان سودی به حالشان نبخشید...». و این از آن روست که ایمان در آن هنگام، برآمده از اختیار نیست. و فرمودهٔ او: « سُنَّتَ اللّٰهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبٰادِهِ » یعنی خداوند این را سنتی جاری در میان بندگانش نهاده است که پس از دیدن عذاب، هیچ توبه‌ای پذیرفته نشود؛ « وَ خَسِرَ هُنٰالِكَ الْكٰافِرُونَ » (و آنجا بود که کافران زیانکار شدند).