تفسیر آیهٔ ۱۲۶ سورهٔ نساء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۲۵ و ۱۲۶ با هم

اما نباید پنداشت که خُلّت و دوستیِ الهی مانند دوستیِ متداول میان مردم است که میانشان بر هر حق و باطلی حکمفرماست و درِ گزافه‌کاری و خودکامگی را به روی آنان می‌گشاید؛ چراکه خدای پاک و منزه مالکی است که مملوک کسی نیست و احاطه‌کننده‌ای است که احاطه‌شده قرار نمی‌گیرد؛ بر خلاف مالکان، رهبران و پادشاهان بشری، زیرا آنان هیچ سلطه و اختیاری از بندگان و رعایای خود به دست نمی‌آورند مگر آنکه در برابرش، رعایا نیز بخشی از وجودِ آنان را مالک می‌شوند، و گروهی را به وسیلهٔ گروهی دیگر مقهور می‌سازند، و به پشتوانه و یاریِ گروهی، بر گروهی دیگر حکم می‌رانند؛ و از این رو، هرگاه خواستِ آنان با خواستِ همگان ناسازگار باشد، در جایگاه خود استوار نمی‌مانند، بلکه از مقام خویش فرومی‌افتند و ناتوانی‌شان آشکار می‌شود.

و از اینجا دلیلِ پی‌آمدنِ سخنِ «وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً (إلخ)» (و چه کسی دینش بهتر است...) با کلامِ « وَ لِلّٰهِ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِي الْأَرْضِ وَ كٰانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطاً» (و آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از آنِ خداست و خدا همواره بر هر چیزی احاطه دارد [نساء: ۱۲۶]) آشکار می‌شود.