لِيَكۡفُرُواْ بِمَآ ءَاتَيۡنَٰهُمۡ وَلِيَتَمَتَّعُواْۚ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ
تا به آنچه به ایشان داده‌ایم ناسپاسی کنند و [از خوشی‌ها] بهره‌مند شوند؛ ولی به‌زودی خواهند دانست!
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۶۱ تا ۶۹ با هم
این آیات روی سخن را از مؤمنان به سوی پیامبر (ص) برمی‌گرداند؛ هرچند این خطاب در لفظ ویژهٔ آن حضرت (ص) است، اما در معنا خطابی فراگیر است و همگان را در بر می‌گیرد، زیرا استدلال‌های یادشده در این آیات چنان است که عقل همگان بدان دست می‌یابد. ادامه در متن کامل
این آیات تناقض‌های باورهای مشرکان را بیان می‌کند، آن هم در موضوعاتی که در بخش پیشین به مؤمنان گوشزد شد و آنان بدان ایمان آوردند. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۶۶ سورهٔ عنکبوت، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۱۴۸ تا ۱۵۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/29/66/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « لِيَكْفُرُوا بِمٰا آتَيْنٰاهُمْ وَ لِيَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ » (تا به آنچه بدان‌ها داده‌ایم ناسپاسی کنند و [چند روزی] برخوردار شوند، پس به زودی خواهند دانست). حرفِ «لام» در « لِيَكْفُرُوا » و « لِيَتَمَتَّعُوا » لام امر است؛ و دستور دادنِ فرمان‌دهنده به کاری که خودش بدان خشنود نیست، برای تهدید و بیم دادن است؛ مانند سخن تو به کسی که تهدیدش می‌کنی و می‌گویی: «افعل ما شئت» (هر چه می‌خواهی بکن). خدای متعال می‌فرماید: «اعْمَلُوا مٰا شِئْتُمْ إِنَّهُ بِمٰا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» (هر چه می‌خواهید بکنید که او به آنچه انجام می‌دهید بیناست؛ حم‌السجده: ۴۰).
این احتمال نیز داده شده است که «لام» برای بیان عاقبت و نتیجه (لام غایت) باشد؛ و معنا چنین می‌شود: آنان این رفتارها را در پیش می‌گیرند تا کارشان به ناسپاسی در برابر نعمتی که به آنان داده‌ایم و به کام‌جوییِ [زودگذر] ختم شود. با این حال، وجه نخست با فرمودهٔ الهی در ادامهٔ آیه سازگارتر است.
آن‌جا که می‌فرماید: « فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ » (پس به زودی خواهند دانست)؛ و این وجه را سخن خداوند در جایی دیگر نیز تأیید می‌کند که فرمود: «لِيَكْفُرُوا بِمٰا آتَيْنٰاهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ» (تا به آنچه به آنان داده‌ایم کفران ورزند، پس برخوردار شوید که به زودی خواهید دانست؛ روم: ۳۴). از همین رو، کسانی از قاریان که « وَ لِيَتَمَتَّعُوا » را با سکون لام خوانده‌اند به همین جهت بوده است، چراکه جز لام امر، لام دیگری ساکن نمی‌شود.