تفسیر آیهٔ ۱۰ سورهٔ انبیاء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «لَقَدْ أَنْزَلْنٰا إِلَيْكُمْ كِتٰاباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَ فَلاٰ تَعْقِلُونَ » (به‌راستی کتابی به‌سویتان فرو فرستادیم که یادآوریِ شما در آن است؛ آیا نمی‌اندیشید؟)؛ این منّتی است از جانب خدای متعال به‌خاطر فرود آوردن قرآن بر این امت. پس مراد از یادآوریِ آنان («ذِكْرُكُمْ»)، همان یادآوریِ ویژه و شایستهٔ حال آن‌هاست؛ یعنی نهایتِ معارف بلند و راستینی که گنجایش انسان تابِ دریافتش را دارد، و استوارترین احکام از شریعت توحیدی (آیین حنیف) که امکان جریان در جامعهٔ بشری را دارد. این خطاب نیز متوجه تمام امت است.

و برخی گفته‌اند: مراد از «ذِکْر»، شرف و آوازه است و معنا چنین است: در آن مایهٔ شرف شماست اگر به آن تمسک جویید، و به سبب آن از شما به نیکی یاد می‌شود؛ چنان‌که فرمودهٔ خدای متعال: «وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ» (و همانا این قرآن برای تو و قومت مایهٔ شرف و یادآوری است؛ زخرف: ۴۴) را نیز چنین تفسیر کرده‌اند. بر پایهٔ این قول، خطابْ متوجه همهٔ مؤمنان یا منحصراً متوجه عرب است؛ چراکه قرآن به زبان آنان نازل شده است، ولی این دیدگاه بعید است.