تفسیر آیهٔ ۴۴ سورهٔ زخرف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ وَ سَوْفَ تُسْئَلُونَ » (و همانا این [قرآن] یادآوری و مایهٔ تذکری برای تو و قوم توست و به‌زودی بازخواست خواهید شد). ظاهر این است که مراد از «ذکر»، یاد خدا باشد، و قرآن با همین معنا بارها در این سوره تکرار شده است. حرف «لام» در « لَكَ وَ لِقَوْمِكَ » برای اختصاص است؛ یعنی تکالیفِ موجود در آن متوجهِ آنان است، و این معنا تا اندازه‌ای با این جمله تأیید می‌شود: « وَ سَوْفَ تُسْئَلُونَ »، یعنی در روز قیامت از آن بازخواست می‌شوید.

اما به نقل از بیشتر مفسران، مراد از «ذکر»، شرف و آوازه‌ای است که شخص بدان یاد می‌شود؛ بنابراین معنا چنین خواهد بود: و همانا این قرآن شرفی بزرگ برای تو و قوم عرب توست که در میان امت‌ها بدان یاد می‌شوید.