يَتَخَٰفَتُونَ بَيۡنَهُمۡ إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا عَشۡرٗا
میان خود آهسته نجوا میکنند که: «[در دنیا] جز ده [روز یا شب] درنگ نکردهاید!»
تفسیر آیهٔ ۱۰۳ سورهٔ طه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۴، صفحهٔ ۲۱۰ تا ۲۱۳ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/20/103/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۰۳ و ۱۰۴ با هم
خدای متعال میفرماید: «يَتَخٰافَتُونَ بَيْنَهُمْ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلاّٰ عَشْراً -إلي قوله- إِلاّٰ يَوْماً » (آرام میان خود پچپچ میکنند که: جز ده [شبانه روز در دنیا] درنگ نکردهاید -تا آنجا که میفرماید- مگر یک روز).
«تخافت» به معنای با صدای آهسته سخن گفتنِ مردم با یکدیگر است، و این کارِ اهل محشر به سبب هول و هراس آن جایگاه سهمگین است.
و عبارت: «إِنْ لَبِثْتُمْ إِلاّٰ عَشْراً » بیان همان سخنی است که آهسته میان خود میگویند؛ و معنای جمله بنا بر آنچه از سیاق برمیآید این است که میگویند: شما پیش از محشر، در دنیا جز ده روز درنگ نکردهاید. آنان مدت درنگ خویش را در دنیا، در مقایسه با آنچه از حکم جاودانگی و ابدیت برایشان آشکار شده است، بسیار ناچیز میشمارند.
تفسیر آیههای ۱۰۲ و ۱۰۳ با هم
با پایان یافتن این آیه، بیان اجمالی رویدادهایی که در روز جزا بر آنان میگذرد، از هنگام برانگیخته شدن تا رسیدن به جزای اعمالشان، کامل شد؛ چنانکه نخست، با آیهٔ «يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ » (روزی که در صور دمیده میشود [طه: ۱۰۲])، حاضر ساختنِ آنان را یادآور شد؛ دوم، با سخنِ «يَتَخٰافَتُونَ بَيْنَهُمْ » (میان خود آهسته نجوا میکنند... [طه: ۱۰۳])، گردآوریشان و نزدیک بودن این رویداد را مطرح ساخت، تا آنجا که راستروترینِ آنان میپندارد تنها یک روز در زمین درنگ کردهاند؛ سپس، صاف و هموار شدن زمین برای گرد آمدنِ همگان را با این سخن یاد کرد: