تفسیر آیهٔ ۵۰ سورهٔ مریم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و سخن خدای متعال که فرمود: «وَ وَهَبْنٰا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنٰا »؛ «و از رحمت خویش به آنان بخشیدیم»؛ ممکن است مقصود از آن، مقام امامت باشد، همان‌گونه که در این آیه آمده است: «وَ وَهَبْنٰا لَهُ إِسْحٰاقَ وَ يَعْقُوبَ نٰافِلَهً وَ كُلاًّ جَعَلْنٰا صٰالِحِينَ وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّهً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا» (انبیاء: ۷۳)؛ «و اسحاق و یعقوب را عطایی افزون به او بخشیدیم و همگی را شایسته گردانیدیم، و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‌کردند». یا این‌که مقصود، تأیید به روح‌القدس است، بدان‌سان که این کلام الهی به آن اشاره دارد:

«وَ أَوْحَيْنٰا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰاتِ» (الآیة، انبیاء: ۷۳)؛ «و انجام دادن کارهای نیک را به آنان وحی کردیم» (تا پایان آیه)، بر پایهٔ معنایی که به زودی خواهد آمد؛ یا مقصود از آن، مطلقِ ولایت الهی است.

و سخن خدای متعال که فرمود: «وَ جَعَلْنٰا لَهُمْ لِسٰانَ صِدْقٍ عَلِيًّا »؛ «و برای آنان نام نیک و ستایشی والامرتبه قرار دادیم»؛ «لسان» (زبان) - بر پایهٔ آنچه مفسران گفته‌اند - همان یادِ انسان در میان مردم به ستایش یا نکوهش است، و چون به «صدق» اضافه شود، به معنای ستایش نیکی است که هیچ دروغی در آن نباشد؛ و «علیّ» به معنای بلندمرتبه و والاست؛ و معنای آیه این است که: ما برای آنان ستایشی نیک، راستین و بلندمرتبه قرار دادیم.