تفسیر آیهٔ ۱۲۲ سورهٔ نحل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ آتَيْنٰاهُ فِي الدُّنْيٰا حَسَنَهً وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَهِ لَمِنَ الصّٰالِحِينَ» (و در دنیا به او [زندگی و پاداشی] نیکو دادیم، و قطعاً او در آخرت از شایستگان است). «حسنه» همان معیشت و زندگی نیکوست؛ چرا که ابراهیم (ع) دارای مالی بسیار و مروّتی بزرگ بود.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۲۰ تا ۱۲۳ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « إِنَّ إِبْرٰاهِيمَ كٰانَ أُمَّهً قٰانِتاً لِلّٰهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (به‌راستی ابراهیم امتی فرمان‌بردار برای خدا و حق‌گرا بود و از مشرکان نبود؛ نحل: ۱۲۰)؛ این آیه و آیات بعد از آن به مطالب پیشین دربارهٔ منحصر کردن خوراکی‌های حرام در چهار چیز و حلال بودن غیر آن‌ها پیوستگی دارد. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۲۱ و ۱۲۲ با هم

ما دربارهٔ معنای «اجتباء» (برگزیدن) در تفسیر سورهٔ یوسف ذیل آیهٔ ۶، و در معنای «هدایت» و «صراط مستقیم» در تفسیر سورهٔ فاتحه ذیل کلام الهی: « اِهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِيمَ» (آیهٔ ۶؛ ما را به راه راست هدایت فرما)، و نیز در معنای کلام الهی: « وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَهِ لَمِنَ الصّٰالِحِينَ» (بقره: ۱۳۰؛ و بی‌تردید او در آخرت از شایستگان است) سخن را به تفصیل آورده‌ایم، پس به آنجا مراجعه شود.

تفسیر آیه‌های ۱۲۰ تا ۱۲۲ با هم

در توصیف ابراهیم (ع) از سوی خدای متعال با این صفات، اشاره‌ای است به اینکه این‌ها از موهبت‌های این دینِ حنیف (آیین حق‌گرا و معتدل) است؛ پس اگر انسان به این آیین درآید، او را به همان جایگاهی رهنمون می‌شود که ابراهیم (ع) را بدان رساند.