قَالَ قَدۡ أُجِيبَت دَّعۡوَتُكُمَا فَٱسۡتَقِيمَا وَلَا تَتَّبِعَآنِّ سَبِيلَ ٱلَّذِينَ لَا يَعۡلَمُونَ
فرمود: «دعای شما دو نفر پذیرفته شد؛ پس ایستادگی کنید و هرگز از راه نادانان پیروی مکنید.»
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۸۹ و ۹۰ با هم
در دعای موسی و هارون چیزی نبود که بر فوری بودن یا مهلت داشتنِ عذاب فرعونیان دلالت کند؛ و سیاق آیهای که بر پذیرش و استجابت دعا دلالت دارد (یونس: ۸۹)، و همچنین آیهای که از چگونگی تحقق آن خبر میدهد (یونس: ۹۰)، بر همین منوال جریان یافته است.
در مجمعالبیان از ابنجریح نقل شده است: «أن فرعون مكث بعد هذا الدعاء أربعين سنه» (فرعون پس از این دعا چهل سال درنگ کرد [و زنده ماند]). طبرسی میگوید: این مطلب از امام صادق (ع) نیز روایت شده است؛ و در الاحتجاج هم آن را از آن حضرت (ع) آورده، و همچنین در الکافی و تفسیر عیاشی از هشام بن سالم از امام صادق (ع)، و در تفسیر قمی از پدرش، از نوفلی، از سکونی، از آن حضرت (ع) روایت شده است.
تفسیر آیهٔ ۸۹ سورهٔ یونس، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۰، صفحهٔ ۱۱۶ تا ۱۱۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/10/89/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « قٰالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمٰا فَاسْتَقِيمٰا وَ لاٰ تَتَّبِعٰانِّ سَبِيلَ الَّذِينَ لاٰ يَعْلَمُونَ » ([خداوند] فرمود: دعای شما دو تن برآورده شد؛ پس استقامت ورزید و هرگز راه نادانان را نپیمایید). بنا بر آنچه سیاق آیه نشان میدهد، این خطاب به موسی و هارون است؛ در حالی که در آیهٔ گذشته دعا فقط از زبان موسی حکایت شده بود. این نکته نظر مفسران را تأیید میکند که گفتهاند: موسی (ع) دعا میکرد و هارون «آمین» میگفت، و آمین گفتن نیز خود دعا است؛ بنابراین هر دو با هم دعا میکردند، هرچند متن دعا تنها از آنِ موسی (ع) بود.
«استقامت»، پایداری و ثبات بر کار است؛ و این پایداری از سوی آن دو بزرگوار (ع)، ایستادگی بر دعوت به سوی خدا و زنده داشتن کلمهٔ حق است. و مقصود از «کسانی که نادانند»، افراد جاهل از قوم بنیاسرائیل هستند که موسی (ع) نیز آنان را به نادانی توصیف کرده بود، چنانکه در سخن او آمده است: «قٰالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ» (اعراف: ۱۳۸) ــ «[موسی] گفت: شما گروهی نادانید».
و معنای آیه چنین است: خداوند در خطاب به موسی و هارون «قال» (فرمود): « قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمٰا » (دعای شما دو تن برآورده شد)؛ یعنی درخواستِ عذاب دردناک برای فرعون و بزرگان قومش، و تباه شدن اموالشان، و سختگشتن دلهایشان به اجابت رسید؛ « فَاسْتَقِيمٰا » (پس پایدار باشید) و بر آنچه بدان مأمور شدهاید ــ از دعوت به سوی خدا و زنده نگهداشتن کلمهٔ حق ــ استوار بمانید، « وَ لاٰ تَتَّبِعٰانِّ » (و البته پیروی نکنید) از « سَبِيلَ الَّذِينَ لاٰ يَعْلَمُونَ » (راه نادانان)؛ یعنی به آنچه از روی هوسهای نفسانی و انگیزههای شهوانی بر شما پیشنهاد میکنند پاسخ مثبت ندهید. در این تعبیر، نوعی اشاره است به اینکه آنان بهزودی اموری را مطالبه خواهند کرد که دربردارندهٔ احیای سنت قومی و روش جاهلیِ گذشتهشان است.
کوتاه سخن آنکه آیه، یادآور اجابت دعای آن دو است که متضمن عذاب فرعون و اشراف قومش و بیتوفیق ماندنشان از ایمان بود، و این امر را به آن دو وعده میدهد؛ و از همین رو در آیهٔ بعد، وفای خدای متعال به این وعده با ویژگیهای خاص آن یادآوری شده است.