۞ وَيَسۡتَنۢبِـُٔونَكَ أَحَقٌّ هُوَۖ قُلۡ إِي وَرَبِّيٓ إِنَّهُۥ لَحَقّٞۖ وَمَآ أَنتُم بِمُعۡجِزِينَ
و از تو جویا میشوند که: «آیا آن حق است؟» بگو: «آری، سوگند به پروردگارم که بیگمان حق است و شما نمیتوانید [خدا را] به ستوه آورید [و از عذاب بگریزید].»
تفسیر آیهٔ ۵۳ سورهٔ یونس، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۰، صفحهٔ ۷۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/10/53/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ يَسْتَنْبِئُونَكَ أَ حَقٌّ هُوَ قُلْ إِي وَ رَبِّي إِنَّهُ لَحَقٌّ وَ مٰا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ » (و از تو خبر میجویند که آیا آن حق است؟ بگو: آری، سوگند به پروردگارم که قطعاً حق است و شما ناتوانکنندهٔ [خدا] نیستید) تا پایان آیه. «يَسْتَنْبِئُونَكَ» یعنی از تو خبر میخواهند، و عبارت « أَ حَقٌّ هُوَ » (آیا آن حق است؟) بیان و توضیحِ همان خبرجویی است. ضمیرِ [«هُوَ»]، چنانکه از سیاق برمیآید، به «قضا» (داوریِ حتمی) یا به «عذاب» بازمیگردد و فرجامِ هر دو یکی است. خدای سبحان به پیامبر خود (ص) فرمان داده است که سخن را در اثبات آن از همهٔ جهات تأکید کند؛ یا به بیانی دیگر، به آنان پاسخ دهد که مقتضی (عامل و انگیزهٔ وقوع) فراهم است و مانعی نیز در میان نیست.
بنابراین، سخن خدای متعال: « قُلْ إِي وَ رَبِّي إِنَّهُ لَحَقٌّ » (بگو: آری، سوگند به پروردگارم که مسلماً حق است) اثباتِ تحقق آن است، و کلام را با سوگند، جملهٔ اسمیه، حرف «إِنَّ» و لامِ تأکید مؤکد ساخته است؛ و فرمودهٔ او: « وَ مٰا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ » (و شما ناتوانکننده نیستید) بیانگر این است که هیچ مانعی وجود ندارد تا از فرود آمدن عذاب بر شما جلوگیری کند.