تفسیر آیهٔ ۵۲ سورهٔ یونس

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « ثُمَّ قِيلَ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذٰابَ الْخُلْدِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلاّٰ بِمٰا كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ » (سپس به ستمکاران گفته شد: عذاب جاودان را بچشید! آیا جز در برابر آنچه به دست می‌آوردید کیفر می‌بینید؟). مناسب‌تر آن است که این آیه به سخن خدای متعال: « لِكُلِّ أُمَّهٍ أَجَلٌ » (برای هر امتی اجلی است) و ادامهٔ آن پیوسته باشد؛ به این صورت که آیهٔ نخست، قطعی بودنِ وقوع عذاب بر آنان و نابود ساختنشان را بیان کند، و آیهٔ دوم روشن سازد که پس از فرود آمدن عذاب و هلاکت، به ایشان گفته می‌شود: عذاب جاودان را بچشید که همان عذاب آخرت است، و جزایی به شما داده نمی‌شود مگر در برابر کارهایی که خود مرتکب می‌شدید و گناهانی که بر دوش می‌کشیدید. این خطاب، تکوینی (به زبانِ واقعیتِ هستی و رخداد عینی، نه گفتار لفظی) است و کنایه از این دارد که عذابْ همگیِ آنان را فرامی‌گیرد و به ایشان می‌رسد. بنا بر این معنا، دو آیهٔ « قُلْ أَ رَأَيْتُمْ -إلي قوله- تَسْتَعْجِلُونَ » (بگو: به من خبر دهید... تا آنجا که می‌فرماید: شتاب می‌ورزیدید)، در جایگاه جملهٔ معترضه (کلامِ میان‌پرده) قرار دارند.