تفسیر آیهٔ ۶ سورهٔ بلد

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « يَقُولُ أَهْلَكْتُ مٰالاً لُبَداً » (می‌گوید: مال فراوانی را تباه کردم). «لُبَد» به معنای بسیار و انبوه است. سیاق این آیه و آیاتی که در پی آن تا پایان سوره می‌آید، نشان می‌دهد در آنجا شخصی بوده که اظهار اسلام کرده یا بدان گرایش یافته و انفاق کرده بود؛ بخشی از مال خود را بخشیده و آن را بسیار شمرده و با گفتن « أَهْلَكْتُ مٰالاً لُبَداً » (مال فراوانی تباه کردم) منت نهاده است؛ پس این آیات نازل شد و خداوند به او پاسخ داد که دست‌یافتن به سعادت و خجستگیِ زندگی جز با درنوردیدن گردنهٔ انفاق در راه خدا و درآمدن به شمار کسانی که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و مهربانی سفارش کرده‌اند محقق نمی‌شود، و آنچه ان‌شاءالله در بحث روایی خواهد آمد نیز مؤید همین معناست.

بحث روایی

در تفسیر قمی دربارهٔ آیهٔ « يَقُولُ أَهْلَكْتُ مٰالاً لُبَداً » (بلد: ۶) آمده است: «لُبَد» به معنای مال گردآمده و انباشته است. و در «مجمع‌البیان» دربارهٔ همین آیه آمده است: گفته شده او حارث بن نوفل بن عبد مناف است؛ چرا که وی گناهی مرتکب شد و از پیامبر خدا (ص) حکم آن را پرسید، و پیامبر به او فرمان داد کفاره بپردازد؛ پس گفت: «از زمانی که به دین محمد وارد شده‌ام، مالم در کفاره‌ها و مخارج از بین رفته است!». این روایت از مقاتل نقل شده است.