تفسیر آیهٔ ۷ سورهٔ بلد

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « أَ يَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ » (آیا می‌پندارد که هیچ‌کس او را ندیده است؟). این آیه به شیوهٔ کنایه، لازمهٔ سخن انسان را که گفت: « أَهْلَكْتُ مٰالاً لُبَداً » (مال فراوانی تباه کردم) انکار می‌کند. چکیدهٔ معنا این است که لازمهٔ خبر دادن انسان از تباه کردنِ مالِ فراوان این است که می‌پندارد ما از آنچه انفاق کرده غافل و بی‌خبریم، در حالی که در این پندار به خطا رفته است؛ چرا که خدای پاک و منزه به آنچه انفاق کرده بیناست، ولی صرفِ این مقدار برای رسیدن به سعادتِ زندگی کفایت نمی‌کند، بلکه او ناگزیر است بیش از این سختی‌های بندگی را به جان بخرد، آن گردنهٔ سخت را درنوردد و در تمام آنچه مؤمنان در آن هستند، همراه آنان باشد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۷ تا ۱۰ با هم

و در این سه آیه، دلیلی بر ردّ این پندار آمده که می‌فرماید: « أَ يَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ » (آیا می‌پندارد که هیچ‌کس او را ندیده است؟)؛ یعنی بر این حقیقت که خدای متعال کارهای بندگانش را می‌بیند، از وجوه و نیات اعمال در باطنِ آنان آگاه است، و خیر را از شر و کار نیک را از گناه بازمی‌شناسد. ادامه در متن کامل

چکیدهٔ این دلیل آن است که خدای پاک و منزه همان کسی است که دیدنی‌ها را به‌وسیلهٔ چشمانِ انسان به او می‌شناساند؛ پس چگونه می‌توان تصور کرد او چیزی را به انسان بشناساند در حالی که خود آن را نمی‌شناسد؟ ادامه در متن کامل