۞ إِنَّمَا ٱلسَّبِيلُ عَلَى ٱلَّذِينَ يَسۡتَـٔۡذِنُونَكَ وَهُمۡ أَغۡنِيَآءُۚ رَضُواْ بِأَن يَكُونُواْ مَعَ ٱلۡخَوَالِفِ وَطَبَعَ ٱللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ فَهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ
تنها راه [سرزنش و کیفر] بر کسانی است که با آنکه توانگرند از تو رخصت [ماندن] میخواهند؛ آنان خشنود شدند که همراهِ بازماندگان [چون زنان و کودکان] باشند، و خدا بر دلهایشان مُهر نهاد، از این رو فرجامِ کار را نمیدانند.
تفسیر آیهٔ ۹۳ سورهٔ توبه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۹، صفحهٔ ۳۶۳ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/9/93/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَي الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ وَ هُمْ أَغْنِيٰاءُ » (تنها راهِ مؤاخذه بر کسانی است که با وجود توانگری از تو اجازهٔ معافیت میخواهند...) [توبه: ۹۳]. حصر در این آیه از نوع قصر افراد است (یعنی مؤاخذه را فقط به این گروه اختصاص میدهد و از دیگران برمیدارد)، و معنای آن روشن است.