تفسیر آیهٔ ۳ سورهٔ انفطار

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِذَا الْبِحٰارُ فُجِّرَتْ » (و هنگامی که دریاها روان و شکافته شوند). در مجمع‌البیان آمده است: «التفجير خرق بعض مواضع الماء إلي بعض التكثير،و منه الفجور لانخراق صاحبه بالخروج إلي كثير من الذنوب، و منه الفجر لانفجاره بالضياء،انتهي» (تفجیر عبارت است از شکافتن برخی از بسترهای آب به سوی بخش‌های دیگر برای افزودن آب؛ و واژهٔ «فجور» [گناهکاری] نیز از همین ریشه است، زیرا گناهکار با رو آوردن به انبوهی از گناهان، پرده‌دری می‌کند؛ و «فجر» [سپیده‌دم] نیز از همین باب است چون با روشنایی شکافته می‌شود؛ پایان سخن). و تفسیر مفسران دربارهٔ تفجیر دریاها به اینکه «برخی از دریاها به روی برخی دیگر گشوده شوند تا مانعِ میان آن‌ها از میان برود و آب‌های شیرین و شور در هم آمیزند و دوباره به صورت یک دریا درآیند»، به همین معنا بازمی‌گردد؛ و این معنا با تفسیری که برای سخن خدای متعال: «وَ إِذَا الْبِحٰارُ سُجِّرَتْ» (تکویر: ۶: «و هنگامی که دریاها پر و برافروخته شوند») به لبریز شدن دریاها کرده‌اند، سازگار است.