تفسیر آیهٔ ۱۹ سورهٔ نازعات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ أَهْدِيَكَ إِليٰ رَبِّكَ فَتَخْشيٰ » (و تو را به سوی پروردگارت راه نمایم تا [از او] پروا کنی؟). این جمله بر عبارت « تَزَكّٰي » عطف شده است. و چنان‌که گفته‌اند، مراد از هدایت کردنِ او به سوی پروردگارش، شناساندن خدا به او و راهنمایی‌اش به شناخت خدای متعال است؛ و بر این شناخت، خشیتی (ترسِ آمیخته با احترامی) مترتب می‌شود که انسان را از طغیان و پا فراتر نهادن از مرز بندگی بازمی‌دارد. خدای متعال می‌فرماید: «إِنَّمٰا يَخْشَي اللّٰهَ مِنْ عِبٰادِهِ الْعُلَمٰاءُ» (تنها بندگان دانای خدا از او خشیت دارند؛ فاطر: ۲۸).

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۵ تا ۲۶ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « هَلْ أَتٰاكَ حَدِيثُ مُوسيٰ » (آیا داستان موسی به تو رسیده است؟). ادامه در متن کامل

در این داستان، برای مشرکانی که رستاخیز را انکار می‌کردند و این انکار را دستاویزی برای رد کردن دعوت دینی ساخته بودند، پند و هشداری است؛ زیرا اگر معاد در کار نباشد، تشریع دین و احکام الهی معنایی نخواهد داشت. ادامه در متن کامل

گذشته از همهٔ این‌ها، در این داستان برهانی بر وقوع رستاخیز و پاداش و کیفر وجود دارد؛ چرا که هلاکت فرعون و لشکریانش با آن نابودی هولناک، دلیلی روشن بر حقانیت رسالت موسی از سوی خدا به سوی مردم است. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۸ و ۱۹ با هم

اگر مقصود از «تزکّی»، پاک شدن از سرکشی به واسطهٔ توبه و بازگشت به سوی خدای متعال باشد، خشیت و پروا داشتن مترتب بر آن خواهد بود؛ و مراد از آن، همان خشیتی است که ملازم ایمان است و انسان را به اطاعت فرامی‌خواند و از گناه بازمی‌دارد. اما اگر مقصود از تزکّی، پاکیزگی از راه طاعت و دوری از گناه باشد، در این صورت فرمودهٔ خداوند: « وَ أَهْدِيَكَ إِليٰ رَبِّكَ فَتَخْشيٰ » (و تو را به سوی پروردگارت راه نمایم تا پروا کنی)، مفسّر و روشنگرِ عبارت پیش از خود خواهد بود و این عطف، عطفی تفسیری است.