تفسیر آیهٔ ۱۳ سورهٔ مزمل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ طَعٰاماً ذٰا غُصَّهٍ وَ عَذٰاباً أَلِيماً » (و غذایی گلوگیر و عذابی دردناک) [مزمل: ۱۳]. در «مجمع‌البیان» آمده است: «غُصَّه» گیر کردن لقمه در گلوست، به‌گونه‌ای که خورنده نتواند آن را فرو برد؛ گفته می‌شود «غَصَّ بِرِيقِهِ يَغَصُّ غَصَصاً» (با آب دهانش گلوگیر شد)، و «در دلش از فلان موضوع غصه‌ای است»؛ و آن حالتی چون نیش و سوزش است که با وجود آن، هیچ آب و غذایی از گلو پایین نمی‌رود؛ پایان سخن مجمع‌البیان.

بحث روایی

و در همان کتاب دربارهٔ سخن خدای متعال: « وَ طَعٰاماً ذٰا غُصَّهٍ » (و غذایی گلوگیر) تا پایان آیه، از عبدالله بن عمر روایت شده است که پیامبر (ص) شنیدند قاری این آیه را می‌خواند، پس مدهوش بر زمین افتادند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۲ و ۱۳ با هم

این دو آیه، کیفرهای آخرت را یادآور می‌شوند؛ کیفرهایی که به سزای کفران نعمت‌های الهی، به‌جای نعمت‌های دنیا قرار داده شده‌اند.