تفسیر آیهٔ ۲۶ سورهٔ نوح

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ قٰالَ نُوحٌ رَبِّ لاٰ تَذَرْ عَلَي الْأَرْضِ مِنَ الْكٰافِرِينَ دَيّٰاراً » (و نوح گفت: پروردگارا، هیچ‌یک از کافران را بر روی زمین بر جای مگذار). «دَیّار» به معنای ساکن خانه (زنده‌ای و اَحَدی) است، و این آیه ادامهٔ نفرین نوح (ع) بر ضد آنان است. گویا سخن پیشین که « مِمّٰا خَطِيئٰاتِهِمْ أُغْرِقُوا » (به سبب گناهانشان غرق شدند...) باشد، جمله‌ای معترضه است که میان دو بخشِ نفرین جای گرفته تا اشاره کند که آنان به سبب همان گناهانی هلاک شدند که نوح برشمرد، و نیز زمینه‌چینی برای درخواستِ هلاکت از سوی او باشد؛ تا روشن شود که غرق شدنشان در واقع استجابت دعای او بود و اینکه عذاب، همهٔ آنان را تا آخرین نفر در بر گرفت.