تفسیر آیهٔ ۴۲ سورهٔ معارج

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتّٰي يُلاٰقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ » (پس رهایشان کن تا [در باطل] فرو روند و بازی کنند، تا آن روزشان را که وعده داده می‌شوند دیدار نمایند). این فرمانی است به پیامبر (ص) که آنان و آنچه را در آنند واگذارد، و با بحث و استدلال بر آنان اصرار نورزد و جانِ خویش را با اندرز دادنشان به رنج نیندازد؛ و آنچه را بر آنند «فرو رفتن [در باطل]» و «بازیچه» نامید تا دلالت کند که بهره و سودی حقیقی از آن برنمی‌گیرند. با وجود تعمّق و اصراری که در آن دارند، کارشان مانند بازیچه‌ای است که جز در خیال، سودی ندارد؛ پس باید واگذاشته شوند تا با آن روزی که بدان وعده داده می‌شوند دیدار کنند، و آن روز همان روز قیامت است.

اضافه شدنِ «روز» به آنان [در تعبیر «یومَهُم»]، اشاره به نوعی اختصاص برای آن روز نسبت به ایشان دارد، و آن، اختصاص یافتن به عذاب آنان است.