تفسیر آیهٔ ۱۷ سورهٔ ملک

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمٰاءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حٰاصِباً فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ » (یا مگر از کسی که در آسمان است آسوده‌خاطر شده‌اید که بادی ریگ‌بار بر سرتان بفرستد؟ پس به‌زودی خواهید دانست هشدار من چگونه است!). «حاصب» بادی است که با خود ریگ و سنگ‌ریزه می‌آورد. و معنای آیه چنین است: آیا از کسی که در آسمان است ایمن گشته‌اید که بادی همراه با ریگ و سنگ‌ریزه بر شما بفرستد، همان‌گونه که بر قوم لوط فرستاد؟ چنان‌که خدای متعال می‌فرماید: «إِنّٰا أَرْسَلْنٰا عَلَيْهِمْ حٰاصِباً إِلاّٰ آلَ لُوطٍ» (قمر: ۳۴؛ ما بر سرِ آنان بادی ریگ‌بار فرستادیم، مگر بر خاندان لوط).

و این سخن پروردگار: « فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ » (پس به‌زودی خواهید دانست که هشدار من چگونه است)؛ «نذیر» مصدری به معنای انذار (بیم‌دادن و هشدار) است، و این جمله نتیجهٔ آن مطلبی است که از کلام پیشین دربارهٔ کفرِ آنان به پروردگاریِ خدای متعال و آسودگی‌خاطرشان از عذاب او فهمیده می‌شود، و معنای آن آشکار است.

و گفته شده است: «نذیر» صفت و به معنای بیم‌دهنده است و مراد از آن پیامبر (ص) می‌باشد؛ اما این سخن، سست و بی‌اساس است.