تفسیر آیهٔ ۱ سورهٔ منافقون

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِذٰا جٰاءَكَ الْمُنٰافِقُونَ قٰالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللّٰهِ وَ اللّٰهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ وَ اللّٰهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنٰافِقِينَ لَكٰاذِبُونَ »؛ «منافق» اسم فاعل از نفاق است و در کاربرد قرآن، به معنای آشکار ساختن ایمان و پنهان داشتن کفر در باطن است.

«کذب» (دروغ) ضد «صدق» (راستی) و به معنای ناسازگاریِ خبر با واقعیت بیرونی است؛ بنابراین کذب همانند صدق، صفتِ خودِ خبر به شمار می‌رود. گاهی نیز سازگاری یا ناسازگاریِ خبر با توجه به اعتقاد و باورِ خبردهنده سنجیده می‌شود؛ در این صورت، هماهنگیِ خبر با باور گوینده، صدقِ او (راستگویی گوینده) و ناهماهنگی‌اش با باور او، کذبِ او (دروغگویی گوینده) دانسته می‌شود. از این رو گفته می‌شود: فلانی دروغگوست هنگامی که خبرش با واقعیت سازگار نباشد، و فلانی دروغگوست هنگامی که خبری بر خلاف باور قلبی خود بدهد. نوع اول را «صدق و کذب خبری» (راستی و دروغی در خودِ خبر) و نوع دوم را «صدق و کذب مَخبری» (راستگویی و دروغگویی از سوی گوینده) می‌نامند.

بنابراین، این سخن الهی: « إِذٰا جٰاءَكَ الْمُنٰافِقُونَ قٰالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللّٰهِ »، بازگوکنندهٔ ایمانِ زبانی و ظاهریِ آنان از راه گواهی دادن بر رسالت پیامبر است؛ چراکه شهادت دادن بر رسالت، ایمان به تمام آورده‌های پیامبر(ص) را در پی دارد و ایمان به یگانگی خدای متعال و معاد را نیز در بر می‌گیرد، و این همان ایمان کامل است.

و این کلام الهی: « وَ اللّٰهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ »، تأکید و تثبیتی از سوی خدای متعال بر رسالت آن حضرت(ص) است؛ و با اینکه نزول وحیِ قرآن و مورد خطاب قرار گرفتن آن گرامی(ص) برای اثبات رسالتش بسنده بود، این عبارت آورده شد تا قرینه‌ای صریح باشد بر اینکه منافقان از جهت نداشتن باور قلبی به آنچه می‌گویند دروغگویند، هرچند سخنشان در واقع راست و درست است. بنابراین آنان در این سخن، گرفتار دروغگویی مَخبری هستند نه خبری؛ از این رو در فرمودهٔ الهی: « وَ اللّٰهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنٰافِقِينَ لَكٰاذِبُونَ »، کذب مَخبری اراده شده است نه خبری.

بحث روایی

و در تفسیر قمی دربارهٔ سخن خدای متعال: « إِذٰا جٰاءَكَ الْمُنٰافِقُونَ » (هنگامی که منافقان نزد تو آیند) تا پایان آیه، آمده است: [امام] فرمود: این سوره در غزوهٔ مُرَیسیع نازل شد؛ و آن همان جنگ بنی‌المصطلق در سال پنجم هجری بود. پیامبر خدا (ص) به سوی آن جنگ بیرون رفت و چون از آن بازگشت، کنار چاهی فرود آمد که آب اندکی در آن بود.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۸ با هم

در مجمع‌البیان آمده است: این آیات دربارهٔ عبدالله بن اُبَیِّ منافق و یارانش نازل شد؛ و ماجرا چنین بود که به پیامبر خدا (ص) خبر رسید قبیلهٔ بنی‌المُصطَلِق برای جنگ با آن حضرت گرد آمده‌اند و فرماندهِ آنان حارث بن ابی‌ضِرار — پدر جُوَیریه، همسر پیامبر (ص) — است. ادامه در متن کامل

چون پیامبر خدا (ص) این خبر را شنید، به سوی آنان حرکت کرد تا در کنار یکی از آبگیرهایشان به نام «مُرَیسیع» — در حوالی قُدَید به سمت ساحل — به آنان رسید. ادامه در متن کامل

در همان حال که مردم کنار آن آبگیر بودند، کاروان آب‌آورِ مردم از راه رسید. همراه عمر بن خطاب، مزدوری از قبیلهٔ بنی‌غِفار به نام جَهجاه بن سعید بود که اسب او را هدایت می‌کرد. ادامه در متن کامل

ابن‌اُبی خشمگین شد، در حالی که گروهی از قومش نزد او بودند و زید بن ارقم نیز که نوجوانی کم‌سن‌وسال بود در میانشان حضور داشت. ادامه در متن کامل

زید بن ارقم گفت: «به خدا سوگند، تو خودْ همان فرد خوار، بی‌مقدار و منفور در میان قوم خویش هستی، در حالی که محمد (ص) در عزتی از جانب خدای رحمان و در محبت مسلمانان به سر می‌برد! ادامه در متن کامل

پس از پایان جنگ، زید بن ارقم نزد پیامبر خدا (ص) رفت و ماجرا را به اطلاع آن حضرت رساند. ادامه در متن کامل

پس پیامبر خدا (ص) عذر او را پذیرفت، و سرزنشِ انصار نسبت به زید بالا گرفت. ادامه در متن کامل

هنگامی که پیامبر خدا (ص) بر مَرکب نشست و به راه افتاد، اُسَید بن حُضَیر به دیدارش آمد و به سلام نبوت بر او درود فرستاد، سپس عرض کرد: ادامه در متن کامل

«ای پیامبر خدا، در ساعتی ناخوشایند و نامناسب حرکت کردی که معمولاً در چنین وقتی به راه نمی‌افتادی!» پیامبر خدا (ص) فرمود: ادامه در متن کامل

زید بن ارقم می‌گوید: چون پیامبر خدا (ص) به مدینه رسید، من به خاطر اندوه و شرمی که داشتم در خانه نشستم. ادامه در متن کامل

می‌گویم: آنچه [در اینجا] از این داستان آورده شد، برگرفته از روایت‌های گوناگونی است که از زید بن ارقم، ابن‌عباس، عِکرمه، محمد بن سیرین، ابن‌اسحاق و دیگران نقل شده، و سخنان برخی با برخی دیگر درآمیخته است. ادامه در متن کامل

و اَنَس بن سَیّار هم‌پیمانِ انصار بود و جَهْجاه بن سعیدِ غِفاری کارمزدِ (مزدورِ) عمر بن خطّاب بود. ادامه در متن کامل

«این دلوِ من است!» پس جهجاه به صورتِ سیّار ضربه‌ای زد و خون از آن جاری شد. سیّار، قبیلهٔ خزرج را به یاری خواند و جهجاه، قریش را به فریاد طلبید؛ و مردم سلاح برگرفتند و نزدیک بود فتنه‌ای برپا شود. ادامه در متن کامل

عبدالله بن اُبَیّ این فریاد را شنید و گفت: «این چه غوغایی است؟» ماجرا را برایش بازگفتند و او سخت خشمگین شد؛ سپس گفت: «من از آغاز، رفتن به این سفر را خوش نمی‌داشتم؛ همانا من خوارترینِ عربم! ادامه در متن کامل

سپس رو به یارانِ خود کرد و گفت: «این کارِ خودِ شماست! آنان را در خانه‌هایتان جای دادید و در اموالتان شریک ساختید، و با جان‌هایتان از آنان پاسداری کردید و سینه‌های خود را آماجِ کشته‌شدن ساختید؛ تا آنجا که زنانتان بیوه و کودکانتان یتیم شدند. ادامه در متن کامل

در میان آن جمع، زید بن اَرقَم حضور داشت که نوجوانی نزدیک به بلوغ بود. پیامبر خدا (ص) در گرمای نیمروز در سایهٔ درختی نشسته بودند و گروهی از یارانشان از مهاجران و انصار نزد ایشان بودند. ادامه در متن کامل

پس پیامبر خدا به شُقران، آزادکرده‌شان، فرمودند: «شتر را جهاز ببند.» او شترِ سواریِ آن حضرت را بست و ایشان سوار شدند. ادامه در متن کامل

«ای پیامبر خدا، مگر ما جز شما همدم و رهبری داریم؟» فرمودند: «عبدالله بن اُبَیّ چنین پنداشته است که اگر به مدینه بازگردد، بی‌گمان آن‌که عزیزتر است، خوارتر را از آن بیرون خواهد کرد!» سعد گفت: «ای پیامبر خدا، بی‌گمان شما و یارانتان عزیزترید و او و یارانش خوارترینند.» ادامه در متن کامل

پیامبر خدا (ص) تمام آن روز را حرکت کردند و کسی با ایشان سخن نگفت. در این میان، قبیلهٔ خزرج به سرزنشِ عبدالله بن اُبَیّ پرداختند؛ امّا عبدالله سوگند یاد کرد که چیزی از این سخنان را نگفته است. ادامه در متن کامل

چون شب فرا رسید، پیامبر خدا (ص) همهٔ شب را پیمودند و تنها برای نماز فرود آمدند. بامدادان، پیامبر خدا (ص) و یارانشان فرود آمدند؛ در حالی که از خستگیِ آن سفر، زمین برایشان خوابگاهی نرم شده بود و به خواب رفتند [یادداشت منبع: «أمهدهم الأرض»: یعنی زمین برایشان همچون بستر شد و خوابیدند]. ادامه در متن کامل

هنگامی که پیامبر خدا (ص) دوباره کوچ کردند، زید همراه ایشان بود و می‌گفت: «خدایا، تو خود می‌دانی که من به عبدالله بن اُبَیّ دروغ نبسته‌ام!» پیامبر جز اندکی نپیموده بودند که همان حالتِ سنگینِ وحی (بُرَحاء) [یادداشت منبع: «البرحاء»: حالتی شبیه به بیهوشی بود که هنگام نزول وحی به پیامبر (ص) دست می‌داد] هنگام نزولِ وحی ایشان را فرا گرفت؛ و چنان سنگین شد که نزدیک بود شترِ سواریِ آن حضرت از سنگینیِ وحی بر زمین زانو بزند. ادامه در متن کامل

«یا غلام صدق قولک و وعی قلبک-و أنزل الله فیما قلت قرآنا: ای نوجوان، گفتارت راست از آب درآمد و قلبت [حقیقت را خوب] به یاد سپرد، و خداوند دربارهٔ آنچه گفتی، آیاتی از قرآن نازل کرد.» ادامه در متن کامل

پس چون [پیامبر خدا (ص) به منزلگاه] فرود آمد، یارانش را گرد آورد و سورهٔ منافقین را بر آنان تلاوت فرمود: « بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ إِذٰا جٰاءَكَ الْمُنٰافِقُونَ -إلي قوله- وَ لٰكِنَّ الْمُنٰافِقِينَ لاٰ يَعْلَمُونَ » (به نام خداوند بخشندهٔ مهربان. ادامه در متن کامل