تفسیر آیهٔ ۱۳ سورهٔ قمر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ حَمَلْنٰاهُ عَليٰ ذٰاتِ أَلْوٰاحٍ وَ دُسُرٍ » (و او را بر مرکبی دارای تخته‌ها و میخ‌ها سوار کردیم). مراد از «دارای تخته‌ها و میخ‌ها»، همان کشتی است؛ و «ألواح» جمع «لوح» به معنای تخته‌چوب‌هایی است که در ساختن کشتی روی هم سوار می‌شوند؛ و «دُسُر» جمع «دِسار» و «دَسْر» به معنای میخی است که تخته‌های کشتی را با آن محکم می‌بندند. البته معانی دیگری نیز برای آن گفته‌اند که چندان با سیاق آیه سازگار نیست.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۱ تا ۱۳ با هم

و در تفسیر قمی دربارهٔ این فرمودهٔ خدا: « فَفَتَحْنٰا أَبْوٰابَ السَّمٰاءِ بِمٰاءٍ مُنْهَمِرٍ » (پس درهای آسمان را با آبی ریزان گشودیم) آمده است: یعنی بارشی یکریز و بی‌وقفه؛ و دربارهٔ: « وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً فَالْتَقَي الْمٰاءُ » (و زمین را به چشمه‌هایی شکافتیم، پس آب‌ها به هم پیوستند) فرمود: یعنی آب آسمان و آب زمین به هم رسیدند، « عَليٰ أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ وَ حَمَلْنٰاهُ » (بر پایهٔ فرمانی که مقدّر شده بود، و او را برنشاندیم)، یعنی نوح را، « عَليٰ ذٰاتِ أَلْوٰاحٍ وَ دُسُرٍ » (بر مرکبی ساخته از تخته‌ها و میخ‌ها)؛ فرمود: «الواح» همان کشتی و «دُسُر» میخ‌ها هستند.