تفسیر آیهٔ ۲۰ سورهٔ طور

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « مُتَّكِئِينَ عَليٰ سُرُرٍ مَصْفُوفَهٍ وَ زَوَّجْنٰاهُمْ بِحُورٍ عِينٍ »؛ «اتکاء» تکیه‌زدن بر پشتی و مانند آن است، «سُرُر» جمع «سریر» (تخت) است، و «مَصْفُوفَة» از ریشهٔ صف، یعنی تخت‌هایی که کنار هم و پی‌درپی چیده شده‌اند. معنا این است که: بر پشتی‌ها و بالش‌ها تکیه زده‌اند، در حالی که بر تخت‌های ردیف‌شده و به هم پیوسته نشسته‌اند.

و در فرمودهٔ او: « وَ زَوَّجْنٰاهُمْ بِحُورٍ عِينٍ »، مراد از تزویج، همنشین و قرین ساختن است؛ یعنی آنان را همدم حورالعین گردانیدیم، نه ازدواج با عقد نکاح؛ دلیل این نکته نیز متعدی‌شدنِ آن با حرف «باء» است، چراکه تزویج اگر به معنای عقدِ ازدواج باشد، بدون حرف اضافه می‌آید؛ چنان‌که خدای متعال می‌فرماید: «زَوَّجْنٰاكَهٰا» (احزاب: ۳۷؛ او را به همسری تو درآوردیم). این‌گونه گفته‌اند.