تفسیر آیهٔ ۷۰ سورهٔ نساء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان آیات

خدای متعال می‌فرماید: «ذٰلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللّٰهِ وَ كَفيٰ بِاللّٰهِ عَلِيماً» (این فضل از جانب خداست، و کافی است که خدا دانا باشد). مقدّم‌آمدنِ «ذٰلِكَ» (آن) و آوردن آن با اسم اشاره به دور، و درآمدن «الف و لام» بر سرِ خبر («الْفَضْلُ»)، بر بزرگداشت و عظمتِ این فضل دلالت دارد؛ گویی این عطا تمامِ فضل و بخشش است. و پایان‌یافتنِ آیه با صفت علمِ الهی به این سبب است که سخن دربارهٔ درجات ایمان است، درجاتی که جز با علم الهی راهی برای تشخیص و تفکیک آن‌ها وجود ندارد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان آیات

تفسیر آیه‌های ۵۹ تا ۷۰ با هم

و بدان که در این آیات شریف، موارد متعددی از التفاتِ کلامی (تغییر شیوهٔ بیان و گردشِ ضمیرها) دیده می‌شود که با یکدیگر درآمیخته‌اند؛ چرا که در آغاز این آیات، مؤمنان در جایگاه مخاطب قرار گرفته‌اند، اما در آیهٔ «وَ لَوْ أَنّٰا كَتَبْنٰا عَلَيْهِمْ» (و اگر ما بر آنان مقرر می‌کردیم) چنان‌که گذشت، به صورت غایب آمده‌اند. ادامه در متن کامل

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۵۹ تا ۷۰ با هم

و نیز بدان که دربارهٔ سبب نزول این آیات، روایات فراوان و داستان‌های گوناگونی نقل شده است؛ ولی تأمل در آن‌ها هیچ تردیدی باقی نمی‌گذارد که همگی از قبیل تطبیق نظریِ راویان آن‌هاست. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۶۹ و ۷۰ با هم

می‌گویم: در کتاب «صحاح» آمده است: «الخامه:الغضه الرطبه من النبات» (خامه یعنی گیاه نرم و تر و تازه)، پایان. و گفته می‌شود: «كَفَأْتُ فُلَاناً فَانْكَفَأَ»؛ یعنی «او را منصرف کردم و بازگرداندم، پس منصرف شد و برگشت». و امام (ع) در این حدیث به همان نکته‌ای اشاره می‌کند که پیش‌تر در تفسیر آیهٔ «صِرٰاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» (فاتحه: ۷) گذشت؛ اینکه مقصود از نعمت، ولایت الهی است. بنابراین، این سخن با فرمودهٔ خدای متعال تطبیق می‌کند که: «أَلاٰ إِنَّ أَوْلِيٰاءَ اللّٰهِ لاٰ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ * الَّذِينَ آمَنُوا وَ كٰانُوا يَتَّقُونَ» (یونس: ۶۲-۶۳)؛

و هول و هراسِ حوادث راهی به سوی اولیای خدا ندارد؛ همان کسانی که جز خدای پاک و منزه، پناهی ندارند.