فَأَمَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ فَيُوَفِّيهِمۡ أُجُورَهُمۡ وَيَزِيدُهُم مِّن فَضۡلِهِۦۖ وَأَمَّا ٱلَّذِينَ ٱسۡتَنكَفُواْ وَٱسۡتَكۡبَرُواْ فَيُعَذِّبُهُمۡ عَذَابًا أَلِيمٗا وَلَا يَجِدُونَ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيّٗا وَلَا نَصِيرٗا
اما کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادهاند، پاداشهایشان را تمام و کمال به آنان میدهد و از فضل خویش بر آنان میافزاید؛ و اما کسانی را که سر باز زدند و بزرگی فروختند، به عذابی دردناک کیفر میدهد و برای خود جز خدا هیچ سرپرست و یاوری نخواهند یافت.
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۷۲ و ۱۷۳ با هم
و سخن خدای متعال: «جَمِيعاً» (همگی)، یعنی چه شایستهکار و چه بدکار؛ و همین نکته توجیهگر تفکیک و بیانی است که در ادامه آمده، آنجا که میفرماید: «فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ» (اما کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادهاند...).
تفسیر آیهٔ ۱۷۳ سورهٔ نساء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۵، صفحهٔ ۱۵۱ تا ۱۵۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/4/173/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
(تا پایان آیه).
خدای متعال میفرماید: « وَ لاٰ يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ وَلِيًّا وَ لاٰ نَصِيراً» (و برای خود در برابر خدا هیچ سرپرست و یاوری نمییابند)؛ پرداختن به نفیِ سرپرست و یاور در اینجا، پاسخی به ادعای الوهیتِ مسیح و فرشتگان است.