وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦ وَلَمۡ يُفَرِّقُواْ بَيۡنَ أَحَدٖ مِّنۡهُمۡ أُوْلَٰٓئِكَ سَوۡفَ يُؤۡتِيهِمۡ أُجُورَهُمۡۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورٗا رَّحِيمٗا
و کسانی که به خدا و پیامبرانش ایمان آورده و میان هیچ‌یک از آنان جدایی نینداخته‌اند، به‌زودی پاداش‌هایشان را به آنان خواهد داد؛ و خدا همواره آمرزنده و مهربان است.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۱۵۰ تا ۱۵۲ با هم
این آیات بازگشتی به بیان حال اهل کتاب، روشن ساختن حقیقت کفرشان، و شرح شماری از ستم‌ها، نافرمانی‌ها و گفتارهای تباه آنان است.
تفسیر آیهٔ ۱۵۲ سورهٔ نساء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۵، صفحهٔ ۱۲۵ تا ۱۲۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/4/152/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللّٰهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ» (و کسانی که به خدا و پیامبرانش ایمان آوردند و میان هیچ‌یک از آنان جدایی نینداختند)؛ از آنجا که خداوند آن تفرقه‌افکنانِ میان خدا و پیامبرانش را کافر شمرد و بیان کرد که آنان در واقع کافرند، برای کامل ساختنِ اقسام (بیان همهٔ حالت‌ها)، گروه مقابل آن‌ها را یاد فرمود که با نفی هرگونه تفرقه، به خدا و پیامبرانش ایمان دارند.
سپس التفات به شیوهٔ خطاب در این سخن که: « أُولٰئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ» (آنانند که به‌زودی پاداش‌هایشان را به ایشان عطا خواهد کرد)؛ و شاید دلیل آن این باشد که نسبت دادنِ پاداش به متکلم، از نظر لحن کلام، به وقوع نزدیک‌تر از نسبت دادنِ آن به غایب است.
همچنین، التفاتِ واقع‌شده در آیهٔ دوم نیز همین فایده را می‌رساند؛ زیرا روی آوردنِ خطاب به پیامبر (ص) به هنگامِ وعدهٔ نیکو - در حالی که آن حضرت از تحقق حتمی وعدهٔ خدای متعال آگاه است - نزدیکیِ وقوع را افاده می‌کند.