تفسیر آیهٔ ۷۰ سورهٔ یس

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « لِيُنْذِرَ مَنْ كٰانَ حَيًّا وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَي الْكٰافِرِينَ » (تا هر که را زنده است هشدار دهد و گفتار [عذاب] بر کافران تحقق یابد)؛ این علت‌آوری، به سخن خدای متعال وابسته است که فرمود: « وَ مٰا عَلَّمْنٰاهُ الشِّعْرَ »؛ و معنا چنین می‌شود: و به او شعر نیاموختیم تا با این قرآنِ پیراسته از شعر، هر کس را که زنده است هشدار دهد...؛ یا به این فرموده وابسته است: « إِنْ هُوَ إِلاّٰ ذِكْرٌ »؛ که معنایش چنین خواهد بود: آنچه بر مردم می‌خواند جز یادآوری و قرآنی روشن‌گر نیست که آن را بر او فروفرستادیم تا هر که را زنده است هشدار دهد...؛ و سرانجامِ هر دو وجه یکی است.

و این آیه—همان‌گونه که می‌بینی—هدف از فرستادن پیامبر و فروفرستادن قرآن را دو امر می‌داند: هشدار دادن به هر کس که زنده است—که کنایه از تعقلِ حق و شنیدنِ آن است—و حتمی شدن و تحقق سخنِ عذاب بر کافران؛ از این رو، هم‌راستایی این آیه با آیاتی که در آغاز سوره به همین معنا آمده‌اند، آشکار است.

بحث روایی

و در همان کتاب، دربارهٔ سخن خدای متعال که می‌فرماید: « لِيُنْذِرَ مَنْ كٰانَ حَيًّا » (یس: ۷۰) تا پایان آیه، [آمده است]: جایز است که مراد از «کسی که زنده است»، انسانِ عاقل باشد؛ و این معنا از علی (ع) روایت شده است.