تفسیر آیهٔ ۴۸ سورهٔ سبا

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلاّٰمُ الْغُيُوبِ » (بگو: همانا پروردگارم حق را پرتاب می‌کند [و فرو می‌فرستد]، دانای نهان‌هاست). «قَذف» به معنای پرتاب کردن و افکندن است، و عبارتِ:

« عَلاّٰمُ الْغُيُوبِ » خبری پس از خبرِ پیشین است، یا خبر برای مبتدای محذوفی است که همان ضمیرِ بازگردنده به خدای متعال باشد.

سیاق آیات پیشین اقتضا می‌کند که مراد از «حقِ پرتاب‌شده»، قرآنی باشد که از سوی خدای متعال با وحی بر پیامبر نازل شده است؛ همان سخنِ فیصله‌بخشی که حق را پا بر جا و باطل را تباه می‌سازد. پس آن، حقی است که از جانب دانای نهان‌ها بر پیامبر (ص) القا و افکنده می‌شود تا مغز باطل را درهم بکوبد و نابودش سازد؛ چنان‌که خدای متعال می‌فرماید: «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَي الْبٰاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذٰا هُوَ زٰاهِقٌ» (بلکه حق را بر باطل فرو می‌کوبیم، پس مغز آن را درهم می‌شکند و ناگهان باطل نابود می‌شود؛ انبیاء: ۱۸) و می‌فرماید: «قُلْ جٰاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْبٰاطِلُ إِنَّ الْبٰاطِلَ كٰانَ زَهُوقاً» (بگو: حق آمد و باطل نابود شد؛ همانا باطل همواره نابودشدنی است؛ اسراء: ۸۱).