تفسیر آیهٔ ۱۴۶ سورهٔ آل عمران

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

گفتاری دربارهٔ امتحان و حقیقت آن

تفسیر آیه‌های ۱۳۹ تا ۱۴۸ با هم

پس از حقوق موجودات بر خدای متعال این است که آن‌ها را به‌گونه‌ای تکوینی (در نظام آفرینش) به سوی کمال مقدرشان و به‌گونه‌ای تشریعی به سوی کمال مقرر در قوانین الهی راهبری کند. ادامه در متن کامل

توضیح این مطلب آن است که هرکس از دعوت الهی پیروی نکند و بدبختی را بر خود حتمی سازد، اگر بر همان حال باقی بماند، وعدهٔ عذاب الهی بر او محقق گشته است؛ بنابراین هر پیشامدی که با آن روبه‌رو می‌شود و امر و نهی‌های الهی به آن پیوند دارد و به سبب آن از قوه به فعل درمی‌آید، شقاوت و تیره‌بختیِ تازه‌ای برایش به فعلیت می‌رساند،… ادامه در متن کامل

«أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئٰاتِ أَنْ يَسْبِقُونٰا سٰاءَ مٰا يَحْكُمُونَ» (عنکبوت: ۴؛ «آیا کسانی که کارهای زشت می‌کنند پنداشته‌اند که از ما پیشی می‌گیرند [و بر ارادهٔ ما چیره می‌شوند]؟ ادامه در متن کامل

بنابراین، همهٔ این نیرنگ‌ها، مخالفت‌ها، ستم‌ها و تعدی‌هایی که از این افراد در برابر وظایف دینی سر می‌زند، و تمام رویدادهای روزگار که به استقبالشان می‌آید و به واسطهٔ آن‌ها آنچه را در دل پنهان داشته‌اند و هوس‌هایشان آنان را بدان کشانده است آشکار می‌کنند، مکر الهی، مهلت دادن (املاء) و استدراج (گام‌به‌گام به سوی هلاکت بردن) است؛ زیرا حقِ آنان بر خدا این است که ایشان را به سرانجام و فرجام کارشان برساند و خدا چنین کرده است، و البته خدا بر کار خویش چیره و غالب است. ادامه در متن کامل

و همین امور اگر به شیطان نسبت داده شود، انواع کفر و گناهان، گمراه‌گری و فریبِ او نسبت به آنان شمرده می‌شود؛ و گرایش به آن‌ها دعوت، وسوسه، تحریک، القای پنهانی (وحی) و گمراه‌سازی از سوی او خواهد بود؛ و نیز رویدادهای برانگیزنده و پیشامدهای هم‌راستای آن، مایه‌های فریب و زینت‌بخشی و وسایل، دام‌ها و تورهای شیطانی به شمار می‌آیند؛ همان‌طور که بیان آن در سورهٔ اعراف خواهد آمد، ان‌شاءالله تعالی. ادامه در متن کامل

اما مؤمنی که ایمان در قلبش استوار و ریشه‌دار گشته است، طاعات و عبادت‌هایی که از او سر می‌زند و همچنین رویدادهایی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شود و هنگام مواجهه با آن‌ها چنین اعمالی از او آشکار می‌گردد، مفهوم «توفیق»، «ولایت الهی» و «هدایت به معنای خاص» به شکلی بر آن‌ها منطبق می‌شود. ادامه در متن کامل

«اللّٰهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمٰاتِ إِلَي النُّورِ» (بقره: ۲۵۷؛ «خداوند سرپرست و یار کسانی است که ایمان آورده‌اند؛ آنان را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون می‌برد»)، و می‌فرماید: «يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمٰانِهِمْ» (یونس: ۹؛ «پروردگارشان آنان را به سبب ایمانشان هدایت می‌کند»)، و… ادامه در متن کامل

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۴۶ تا ۱۴۸ با هم

خدای متعال می‌فرماید: «وَ كَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قٰاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ» (و چه بسیار پیامبری که همراه او جمعیت‌های پرشماری از خداپرستان جنگیدند...) تا پایان آیات. «كَأَيِّن» کلمه‌ای برای بیان فراوانی است و کلمهٔ «مِن» بیانیه است. «رِبّيّون» جمعِ «رِبّی» است و مانند «رَبّانی»، به معنای کسی است که خود را به پروردگار بلندمرتبه‌اش اختصاص داده و به غیر او سرگرم نگشته است؛ و گفته شده است مراد از آن، هزاران است و «رِبّی» یعنی هزار. و «استکانت» همان تضرع و فروتنی است.

در این آیه پند و عبرت‌آموزی همراه با سرزنش و نیز تشویق مؤمنان وجود دارد تا به این خداپرستان راستین اقتدا کنند تا خداوند همان‌گونه که به آنان بخشید، پاداش دنیا و پاداش نیکوی آخرت را به ایشان نیز بدهد و به سبب نیکوکاری‌شان آنان را دوست بدارد، چنان‌که ایشان را بدین جهت دوست داشت.

خداوند از کردار و گفتار آنان چیزهایی را بازگو فرموده که شایسته است مؤمنان از آن پند گیرند و آن را شعار و شیوهٔ خویش قرار دهند؛ تا به آنچه در روز احد از کردار و گفتارِ ناپسند نزد خدای متعال بدان دچار شدند گرفتار نشوند، و تا اینکه خداوند پاداش دنیا و آخرت را برایشان گرد آورد، همان‌گونه که برای آن خداپرستان راستین گرد آورد.