تفسیر آیهٔ ۸۷ سورهٔ قصص

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ لاٰ يَصُدُّنَّكَ عَنْ آيٰاتِ اللّٰهِ بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ إِلَيْكَ » (و مبادا تو را از آیات خدا، پس از آنکه به سویت فرو فرستاده شد، بازدارند) تا آخر آیه. این نهی از رویگردانی از آیات خداست که متوجه آن حضرت (ص) شده، اما در قالب نهی‌کردنِ کافران از بازداشتن و منصرف‌ساختنِ او بیان گردیده است. دلیل این تعبیر آن است که رویگردانیِ او، معلولِ بازداشتنِ کافران خواهد بود؛ و این مانند سخن پروردگار به آدم و همسرش است: « فَلاٰ يُخْرِجَنَّكُمٰا مِنَ الْجَنَّهِ » (پس مبادا [شیطان] شما دو تن را از بهشت بیرون کند؛ طه: ۱۱۷)، یعنی با وسوسه‌اش و بیرون‌راندنِ شما به دست او، از بهشت بیرون نروید.

و صفتِ «ربّ» را در حالی که به پیامبر (ص) اضافه شده تکرار فرموده است تا بر اختصاص‌یافتنِ آن حضرت به رحمت و نعمت الهی دلالت کند، و اینکه ایشان (ص) در بندگی و پرستشِ پروردگارش یکتاست و مشرکان با او در این پرستش شریک نیستند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۸۵ تا ۸۸ با هم

این آیات، پایان‌بخش سوره هستند و در آن‌ها وعده‌ای زیبا و نیکو به پیامبر (ص) داده شده است: این‌که خدای پاک و منزه با بلندآوازه ساختنِ مقامش، نفوذ کلامش، پیشرفت دینش، و گسترش امنیت و آرامش برای او و مؤمنان به وی، بر او منت خواهد نهاد؛ درست همان‌گونه که این کار را برای موسی و بنی‌اسرائیل انجام داد. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۸۷ و ۸۸ با هم

ظاهر این است که این آیه و آیهٔ پس از آن، در مقام توضیحِ این سخن هستند: « فَلاٰ تَكُونَنَّ ظَهِيراً لِلْكٰافِرِينَ » (پس هرگز پشتیبان کافران مباش). فایدهٔ این توضیح، تأکید بر نهی است از طریق برشمردنِ موارد آن یک‌به‌یک؛ نخست او را نهی فرمود از اینکه از قرآنِ نازل‌شده بر وی روی بگرداند، به این سبب که کافران به کتاب خدا تهمت می‌زدند که سحر، شعر، کهانت یا افسانه‌های پیشینیان است که برای خود رونویسی کرده است؛ دوم او را فرمان داد که به سوی پروردگارش دعوت کند؛ و سوم او را از اینکه در زمرهٔ مشرکان باشد بازداشت و آن را چنین تفسیر کرد که همراه با خدا، معبودی دیگر را نخواند.