تفسیر آیهٔ ۱۲ سورهٔ نمل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضٰاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ » (و دستت را در گریبانت ببر تا بی‌هیچ گزندی، سپید و درخشان بیرون آید...)؛ واژه‌ی «سوء» (گزند یا بیماری) به بَرَص (پیسی) تفسیر شده و توضیح آن پیش‌تر گذشت. درباره‌ی عبارت « فِي تِسْعِ آيٰاتٍ إِليٰ فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ » (در میان نُه معجزه به سوی فرعون و قومش)، نخست می‌توان از سیاق آیه چنین فهمید که تعبیر « فِي تِسْعِ »، حال (بیان‌کننده‌ی وضعیت) برای هر دو معجزه است؛ و معنا چنین می‌شود: این دو نشانه—عصا و دستِ درخشان—را به تو دادم در حالی که در شمار نُه معجزه‌اند.

و دوم اینکه: این دو معجزه خود از زمره‌ی همان نشانه‌های نُه‌گانه‌اند. پیش از این نیز در تفسیر کلام خدای متعال در آیه‌ی «وَ لَقَدْ آتَيْنٰا مُوسىٰ تِسْعَ آيٰاتٍ بَيِّنٰاتٍ» (و به‌راستی به موسی نُه معجزه‌ی روشن دادیم؛ اسراء: ۱۰۱)، سخنی در تفصیل آن نشانه‌های نُه‌گانه آمد، و ادامه‌ی آیه نیز آشکار و هویداست.