تفسیر آیهٔ ۴۹ سورهٔ فرقان

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَهً مَيْتاً وَ نُسْقِيَهُ مِمّٰا خَلَقْنٰا أَنْعٰاماً وَ أَنٰاسِيَّ كَثِيراً » (تا با آن، سرزمینی مرده را زنده کنیم و آن را به بخش زیادی از آفریدگانمان، از چهارپایان و آدمیان، بنوشانیم). «بلده» واژه‌ای آشناست و گفته شده مراد از آن مکان است، همان‌طور که در آیهٔ: «وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبٰاتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ» (اعراف: ۵۸) آمده است؛ از این رو با «مَیْت» که مذکر است توصیف شده، و مکانِ مرده سرزمینی است که در آن گیاهی نباشد و زنده کردنش، رویاندن گیاه در آن است. «أناسیّ» نیز جمع انسان است و معنای آیه روشن است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴۸ و ۴۹ با هم

و این وضعیت که مرگ، زمین را فرامی‌گیرد و چهارپایان و انسان‌ها به نوشیدن و سیراب شدن نیازمند می‌شوند، و سپس خداوند متعال از آسمان آبی پاک و پاک‌کننده فرو می‌ریزد تا با آن سرزمینی مرده را زنده کند و گروه فراوانی از آفریدگانش، از چهارپایان و انسان‌ها را سیراب سازد، درست مانند وضعیتِ گستردن سایه و سپس راهنما قرار دادنِ خورشید بر آن و برچیدنش به وسیلهٔ خورشید است، همان‌گونه که گذشت.