إِنَّهُۥ كَانَ فَرِيقٞ مِّنۡ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّٰحِمِينَ
زیرا دستهای از بندگان من بودند که میگفتند: پروردگارا، ما ایمان آوردیم؛ پس ما را بیامرز و بر ما رحم کن که تو بهترین مهربانانی؛
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۰۸ تا ۱۱۱ با هم
و این چهار آیه از « قٰالَ اخْسَؤُا » تا « هُمُ الْفٰائِزُونَ » (آیات ۱۰۸ تا ۱۱۱)، ناامید کردنِ قطعیِ کافران از رستگاری است، از رهگذرِ آنچه بدان چنگ زده بودند یعنی اعتراف به گناه و درخواست بازگشت به دنیا؛ و چکیدهٔ آن این است که از آنچه با این سخن—یعنی اعتراف و درخواست بازگشت—میطلبید کاملاً نومید شوید؛ چرا که این، کاری… ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۱۰۹ سورهٔ مؤمنون، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۷۱ تا ۷۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/23/109/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « إِنَّهُ كٰانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبٰادِي يَقُولُونَ رَبَّنٰا آمَنّٰا فَاغْفِرْ لَنٰا وَ ارْحَمْنٰا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرّٰاحِمِينَ » (همانا گروهی از بندگان من بودند که میگفتند: پروردگارا، ما ایمان آوردیم، پس ما را بیامرز و به ما رحم کن و تو بهترینِ رحمکنندگانی). اینان همان مؤمنان در دنیا هستند، و ایمانشان توبه و بازگشت به سوی خدا بود، همانگونه که خداوند نیز در کلام خود آن را توبه نامیده است. و درخواستِ شمولِ رحمت ــ که البته همان رحمت ویژهٔ مؤمنان است ــ در واقع تقاضای این بود که خدا آنان را به سعادت توفیق دهد تا عمل شایسته کنند و به بهشت درآیند؛ و آنان به نام پروردگار که «خیر الراحمین» (بهترینِ رحمکنندگان) است، متوسل شدند.
بنابراین، آنچه مؤمنان در دنیا گفتند معنایش توبه و درخواستِ رسیدن به سعادت بود، و این درست همان چیزی است که اینان (کافران در دوزخ) نیز با معنای توبه و درخواستِ دستیابی به سعادت بیان کردند، و تفاوت این دو گروه تنها از نظر موقعیت و جایگاه (دنیا که سرای عمل است در برابر آخرت که سرای جزا است) است.